Autostrada Stuarta

Niedziela 17/04 – Poniedziałek 18/04

W niedzielę zaczynamy naszą podróż do Czerwonego Środka, jak Australijczycy nazywają centrum kontynentu w którym leży niesamowite Uluru, święta góra Aborygenów. Czeka nas jakieś 1600 km w jedną stronę, większość właśnie po autostradzie Stuarta (mvh Doctor P. :)). Autostrada to właściwie za dużo powiedziane, 2 pasy, jeden na północ, drugi na południe. Co kilka kilometrów pojawia się dodatkowy pas „do wyprzedzania”, raz z jednej strony, raz z drugiej. Ciekawie rozwiązane, przydaje się zwłaszcza przy wyprzedzaniu tzw. pociągów drogowych czyli tira ciągnącego 2 i więcej przyczep. Przeważnie trzy, czasem nawet cztery. Mogli to wymyślić chyba tylko tutaj, bo nigdzie więcej nie widzieliśmy kilku tysięcy kilometrów drogi bez żadnych zakrętów. Gdzie nie spojrzeć tam nic nie ma. Czasem krzaki, czasem trawy, czasem jakieś jezioro, ale ani osad ani ludzi ni ma. Podczas jazdy zdarzało nam się, że przez godzinę nie widzieliśmy żadnego samochodu jadącego z przeciwka. Jak już ktoś nadjechał, to przeważnie machał do nas przyjaźnie ręką, na no my odmachiwaliśmy a z czasem zaczęliśmy sami machać do innych. Fajna zabawa.

Rano robimy ostatnie zakupy i wyruszamy w trasę. Udaje nam się zrobić niewiele ponad 300 km, ale jak na pierwszy dzień to nie jest tak źle. Po drodze odwiedzamy Port Pirie (ani jednej osoby w centrum miasta przez dobre pół godziny) i Port Germain (jedno z najdłuższych na świecie drewnianych mol (mól, moli? molów?), grubo ponad kilometr długości. Szliśmy i szliśmy. Sporo ludzi łowiło na nim ryby, kilka osób łapało też kraby, wygląda to na niezłą zabawę. Na noc zostajemy na kempingu w Port Augusta ($26, z prądem), bo po ciemku nie ma co jechać, bo co krok znaki ostrzegawcze o kangurach i krowach na drodze. No i sporo martwych zwierząt w różnym stanie rozkładu tuż przy drodze. Brrrrr.

Rano zwiedzamy Port Augusta i udaje nam się dostać na chwilę na sieć w bibliotece, skąd dajemy znać komu trzeba, że żyjemy. Dziś robimy prawie 400km, po drodze zajeżdżamy do dwóch malutkich osad (Pimba i Glendambo, 30 osób, może mniej), które istnieją tylko po to aby dostarczać paliwo dla podróżujących.

Trzeba koniecznie zalewać się pod korek, bo kolejna szansa na tankowanie za kilkaset kilometrów. Po południu zaliczamy jeszcze przechadzkę nad brzegiem słonego jeziora, nasza pierwsza atrakcja w Australii. Śpimy tym razem na darmowym parkingu o nazwie Bon Bon. Toaleta, woda i stoliki. Ale za to za darmochę + najbardziej gwiaździste niebo jakie w życiu widzieliśmy. Klasa.

E.T

Witamy w kraju kangurów

Po długiej przerwie to znowu my. Dostęp do Internetu wciąż słabiutki więc kiedy tylko można korzystamy z dobroci darmowego wi-fi wujka Maca. Przeważnie wpadamy tam na smaczne lody, ale gdy pora lodom nie sprzyja zostajemy po prostu w aucie na parkingu czekając aż nas w końcu przegonią.

Tym razem trochę dłuższą notkę przygotowaliśmy więc będzie co czytać. Zacznijmy od rzeczy najprostszych czyli postanowienia co do regularnego uzupełniania bloga. W tej kwestii postanowiliśmy skupić się na tym co dzieje się u nas obecnie, dlatego będziemy was od dzisiaj zasypywać wieściami z australijskiego frontu, byście mogli być na bieżąco. Azjatyckie podboje natomiast zostaną uzupełnione w późniejszym okresie (obecnie leżą spisane w podręcznym notatniku i czekają na swój moment sławy: ) lepszy Internet i naszą wolną chwilę.

Sobota 16/04 Adelaide

Po nocy spędzonej w samolocie w końcu lądujemy w sobotę nad ranem w Adelajdzie. Szybko odbieramy bagaże, trochę wolniej idzie nam z odprawą osobistą, bo straż graniczna dokładnie przegląda nasze podręczne bagaże szczególną uwagą obdarzając nasze wietnamskie słomiane kapelusze. Po usunięciu z nich jakichś tekturowych wewnętrznych wyściółek kapeluszom wolno wejść na terytorium Australii. Jupiii, oficjalnie jesteśmy w kraju kangurów!!!! Przed nami 5 tygodni unikania węży, pająków, krokodyli, rekinów, meduz…T. mi podpowiada, że podobno tylko jakiś gatunek owiec nic nam nie zrobi:)

Na lotnisku łapiemy taxi i jedziemy po odbiór naszego kamperka. Ten okazuje się dużo mniejszy niż się spodziewaliśmy( to raczej jego plus), jest jednak pojemny i dobrze wyposażony. Po zapoznaniu się z instrukcją obsługi typu montowanie stolika, użytkowanie butli gazowej itp. ruszamy na naszą pierwszą przejażdżkę.

Nasz pierwszy cel podróży to miejska plaża, bo jest niedaleko, a T. jest lekko przerażony jazdą po lewej stronie, dodatkowo wszystko jest nie po tej stronie co powinno. Kierunki mylą się z wycieraczkami i na odwrót:) Ale dajemy radę – właściwie T. daje radę opanowując auto-kobyłę, ja natomiast wpatruję się w mapę i nawiguję – i nawet jakoś składnie mi to wychodzi. Docieramy na plażę, a tam już przy wejściu na wydmy wita nas znak „Uwaga na węże”. Yes, yes…witamy w Australii : )

Plaża bardzo ładna, piaszczysta i szeroka, tylko woda już trochę zimna, w końcu tutaj to już jesień, ale stopy i tak zamaczamy. Spędzamy tu jakieś 2 godziny, spacerując i podziwiając widoki. W końcu głód nas łapie więc wracamy do auta i udajemy się do centrum miasta w poszukiwaniu supermarketu.



Pierwszy do jakiego wchodzimy ku naszemu zaskoczeniu okazuje się chiński. Nic tu w końcu nie kupujemy, bo chińskiego jedzenia mamy na chwilę obecną dość. Niedaleko jest jednak drugi market już z typowo zachodnim jedzeniem…i cenami. 2krotnie a czasem i 3krotnie drożej niż w Polsce, ale coś jeść trzeba…tylko nie tak dobrze jak w Azji. I nie tak często, hehe. Po zakupach udajemy się na poszukiwanie miejsca na nocleg. Nieprzespana noc zaczyna dawać o sobie znać więc decydujemy się zostać na pierwszym polu kempingowym jakie udaje nam się znaleźć. Kosztowało nas to zawrotną kwotę $36, ale na szczęście taka cena okazała się być wyjątkiem w naszej podróży, a nie regułą. Potem szybka kolacja z puszki i spać.

E.T

Trzeci bliźniak...

...ukrywa się w Malezji. Może nie tyle ukrywa, bo w końcu startuje w jakiśtam wyborach. Zwie się Rakyat Didahulukan, a podpytani przechodnie mówią, że jego hasło to "Malezja dla Polaków". Hmmm.

T.

Klątwa?

First officer's log, Stardate 30032011

Znowu post wyrwany z kontekstu datowo, ale tak nam się zebrało przemyśleń.

No więc tak: na pewno wszyscy widzieli, albo słyszeli o powodziach w Australii. Najbardziej ucierpiał ponoć stan Queensland, którego stolicą jest Brisbane. Nasz lot z Australii 21 maja jest właśnie z Brisbane, poza tym mieliśmy spędzić sporo czasu w okolicy.

Potem było trzęsienie ziemi w Nowej Zelandii, a konkretnie w Christchurch. Właśnie tam lądujemy 22 maja. Hmmm.

Jakieś 10 dni po tym, jak płynęliśmy łodzią przez zatokę Halong dowiedzieliśmy się, że 4 dni po naszym rejsie zdarzył się tragiczny wypadek. Łódź, na której spali ludzie zatonęła nad ranem. Zginęło 11 turystów i 1 członek załogi. Podobno błąd ludzki był przyczyną, czegoś nie dokręcili, coś rozsadziło, łódka szybko zaczęła nabierać wody. Ludzie nie mogli wydostać się z kajut. Szok. Jak o tym usłyszeliśmy (w polskich mediach nic o tym nie było) to nie wiedzieliśmy na początku, kiedy to się wydarzyło i myśleliśmy nawet, czy nie w tę noc co płynęliśmy my i czy nie potopiły się osoby które znaliśmy. Ogólnie straszna sprawa.

Potem to trzęsienie ziemi w Japonii i parę dni potem w Burmie. Niby kawał od nas (chociaż wstrząsy podobno odczuwalne były tam gdzie akurat byliśmy, ale my nic nie czuliśmy)  i wcale się tam nie wybieramy, ale parę osób się o nas martwiło (miło :))

No i teraz powodzie w Tajlandii, a konkretnie na południu, czyli tam gdzie jesteśmy. Leje dzień w dzień już ponad tydzień, kupa ludzi straciła domy, masa dróg nieprzejezdnych. Pora sucha, hehe. Tym razem nie ryzykujemy i lecimy z Phuket do Kuala Lumpur, żeby przypadkiem znowu nie utknąć w autobusie na 26 godzin.

Znaczy dużo złego dzieje się tam gdzie zamierzamy być, albo tam gdzie dopiero byliśmy. 

T.

PS. A tymczasem dalej leje…

Laos?! Co? Przegiąłeś!

First officer's log, Stardate 18032011

Dziś mocno niechronologicznie, bo zamiast wpisu z 13 lutego z Halong Bay zamieszczamy świeżutki (pisany w autobusie) post z Laosu. Potem się to jakoś wszystko ładnie datowo poukłada.

A tymczasem mam takiego nerwa, ze nie wytrzymam. Aaaaaaarrrgggghhh!! Laaaaooooosss, ty dupooooo! Jesteśmy właśnie w drodze do Bangkoku. Znaczy powinniśmy być, bo autobus, na który mieliśmy się przesiąść w Vientiane odjechał 3 godziny temu.

Ale po kolei. Będąc w Luang Prabang zdecydowaliśmy się olać północ Laosu i udać się od razu do Tajlandii. Od 4 dni padało nieprzerwanie (a do pory deszczowej jeszcze grube miesiące), do tego wcale nam się tu jakoś wielce nie podoba. Drogo, nic wielkiego do oglądania, a do tego na każdym kroku spotykają nas same jakieś pierdoły. A to odwołali nam w ostatniej chwili zaklepana wcześniej wycieczkę na plantacje kawy, a to specjalnie wstaliśmy na 6 na autobus, a on ruszył dopiero po 9, a to pierwszy raz w Azji zeżarłem coś nieświeżego (a jedliśmy naprawdę w wielu rożnych dzikich miejscach i wsio było ok.) i 4 dni chodziłem półprzytomny, a to leje jak z cebra cały tydzień, w końcu pokąsały nas pszczoły nad wodospadem. Znaczy generalnie mówiąc średnio tu, a na pewno dużo gorzej niż w Wietnamie, Kambodży czy choćby Chinach. Zatem decyzja :spadamy do Tajlandii. Bilety kupione najpierw wieczorkiem 11h do Vientiane, tak, żaby być na rano, potem 10 godzin przerwy na ostatnie zwiedzanie Laosu i wieczorkiem kolejne 11h w autobusie i w sobotę rano już w Bangkoku. Taaaaa.

Ruszyliśmy 19.30, koło 21 ugrzęzliśmy w jakiejś dziurze i tak staliśmy do 7 rano. Łiiiii. Potem jeszcze 2 dwugodzinne przerwy, raz nadkole ,a raz akumulator i jest godzina 20, a my jeszcze nie w Vientiane. Autobus do Bangkoku ruszył o 17.30. Szlag by to oraz grrrrrrr. A zatem kolejna noc spędzona tutaj. Brakuje tylko jeszcze, żeby nam kasy nie chcieli oddać za bilety. Poleje się krew wtedy, bo jestem już spory kawałek za granicą obłędu. I ciągle przyspieszam.

Podsumowując, Laos, jesteś do bani i możesz się wypchać. Ot co!

T.

Witamy w Phnom Penh

Dziś tj. w poniedziałek ostatniego lutego po podróży "szybką łodzią" po górnym Mekongu dotarliśmy do stolicy Kambodży - Phnom Penh. Jak  na razie same ochy i achy, aż się sami nadziwić nie możemy. Minęło dopiero kilka godzin ale już możemy powiedzieć, że P.P. nas zachwyciło. Na razie zdążyliśmy zwiedzić tylko Pałac Królewski ze Srebrną Pagodą, który zamykają niestety już o 17tej - dlatego spieszyliśmy się.

 

 

A ja musiałam przy wejściu kupić bluzkę z rękawkiem aby w ogóle móc wejść ( takie ubraniowe wymogi), bo wylądowałam tam w topie na ramiączkach. I teraz mój bagaż wzbogacił się o T-shirt z oryginalnym nadrukiem:) A to całe ubraniowe zawirowanie wynikło tylko z tego, że nie było czasu pomyśleć o tym co robimy i dokąd idziemy po przyjeździe. Po prostu chwyciliśmy za mapę i udaliśmy się do najbliższej turystycznej atrakcji. Najśmieszniejsze jest to, że w Wietnamie zawsze pamiętałam o tych ubraniowych regułach  a właściwie nigdy ich nie kontrolowano. A tu pierwszy dzień i zonk:) Nic to - ubranie na jutro mam natomiast już przyszykowane:) Po zamknięciu Pałacu czyli po 17tej poszwendaliśmy się jeszcze po okolicy, zrobiliśmy kilka zdjęć, znaleźliśmy market, gdzie zaopatrzyliśmy się w wieczorny niezbędnik:) piwko, chipsy, ciuciu no i woda - na szczęście pokój mamy klimatyzowany, więc pragnienie tak nie męczy. Nawiasem mówiąc - market był wypasiony, nieprzeciętny standard, w Wietnamie takiego nie widziałam. Po markecie - zmęczeni, spoceni i do tego głodni ruszyliśmy w drogę powrotną do hostelu przy okazji szukając jakiegoś jedzonka. I trafiła nam się fajna knajpka - wprawdzie nie było menu po angielsku, ale za to kelner był fajny i pomógł nam w zamówieniu...a piwo podawali w dzbanach. Jedzenie było tak dobre że w naszej hierarchii wszystkich dotychczasowych azjatyckich dań uplasowało się gdzieś w górnej 5tce. Teraz już siedzimy w hotelu, zmęczeni, bo wczesna pobudka (kolejny raz o 6tej rano - buu) daje o sobie znać. Trzeba jeszcze nakreślić plan na jutro - na pewno wizyta na Polach Śmierci, bo już kupiliśmy wycieczkę, a po południu zapewne reszta atrakcji stolicy.

E.

Wycieczka po delcie Mekongu (dzień 1)

Wczesnym porankiem pożegnaliśmy się z Sajgonem, by wyruszyć na 3-dniową wycieczkę po delcie Mekongu. Trafił nam się fajny przewodnik, taki z humorem, z którym przyjemnie się rozmawia. To Wietnamczyk - chrześcijanin. W ciągu dnia trochę się o nim dowiedzieliśmy. Pracuje na okrągło, siedem dni w tygodniu, 365 dni w roku - żadnego wolnego, żadnych wakacji czy urlopu. Dodatkowo, ze względu na wyznanie religijne nie może znaleźć innej lepszej pracy. Pozostaje na wyzysku prywaciarza. Ale wróćmy do kwestii zwiedzania : odwiedziliśmy farmę pszczół, posmakowaliśmy miodu, potem niespodziewanie nawiedził nas pan z wężem na ramionach; wąż był bardzo fotogeniczny i dał się pogłaskać:)

Potem udaliśmy się do wioski, gdzie ludzie wytwarzają różne rzeczy z kokosa i jego skorupy. Do degustacji trafiły się smaczne kokosowe cukierki, a na pamiątkę została nabyta torebeczka z kokosowej skorupy.

W międzyczasie zjedliśmy lunch, pogadaliśmy z kompanami podróży, porobiliśmy kilka zdjęć, przejechaliśmy się powozikiem z kucem, popływaliśmy małą łódką, która przewiozła nas do dużej łódki, a ta przewiozła nas do autobusiku, w którym czekały nas 4 h jazdy do miejsca noclegowego. Autobusik pędził jak szalony, co dotkliwie odczuła nasza kość ogonowa. I tak właśnie upłynął ten dzień.


E.