To już jest koniec, nie ma już kangurów

Sobota 21/05 – Niedziela 22/05

W sobotę postanowiliśmy wybrać się do największego w Queensland oceanarium. Tuż po wejściu załapaliśmy się na półgodzinny show z udziałem fok, który okazał się najfajniejszą częścią całej wycieczki. Foczki, w zamian za nagrodę w postaci pysznych rybek, robiły masę sztuczek, m.in. wskakiwały na kilkumetrowe skały prosto z wody. Imponujące.

Po fokach poszliśmy obejrzeć show z udziałem trzech milutkich wydr, które cały czas myszkowały i nurkowały w poszukiwaniu ukrytego wcześniej jedzenia. Zwinne stwory.

Potem oglądaliśmy setki dziwnych rybek i innych żyjątek w różnej wielkości akwariach, kilka krokodyli i żółwie. Na koniec zostawiliśmy sobie ogromny zbiornik z rekinami i płaszczkami. Brrrr, okropne mają kły.

Sama wycieczka całkiem niezła, nie to co rafa co prawda, ale i tak było fajnie. Aha, dzięki kuponom z jakiejś gazetki, dostaliśmy $15 zniżki na bilety, więc E kupiła sobie za tę kasiorkę pluszowego żółwia. Na noc jedziemy na ostatni przed Brisbane darmowy parking, gdzie spotykamy Kanadyjczyków, tych z którymi spaliśmy razem jakieś 2 tygodnie wcześniej. Nieźle. To już nasza ostatnia noc w Australii, ech.

Rano pakowanie i sprzątanie auta, zeszło nam na to grubo ponad 2 godziny. Ledwo się zmieściliśmy, bo zabieramy ze sobą sporo nowych rzeczy. Koło 11 docieramy na miejsce, a tam niespodzianka, siedziba camperów zamknięta, auto mamy zostawić przed bramą, a kluczyki wrzucić do specjalnej rury. Pfff, gdybyśmy wiedzieli, że to tak wygląda, pospalibyśmy o wiele dłużej. A tak do odlotu mamy jeszcze 6 godzin, a na plecach po 25 kilo, więc na zwiedzanie miasta ochoty raczej nie mamy. Kierujemy się zatem na lotnisko, gdzie na miękkich sofach spędzamy kilka godzin pozostających do odlotu dojadając przy okazji resztki australijskiego jedzenia, z którym nie wpuszczą nas do Nowej Zelandii.

Ostatnie 5 tygodni zleciało błyskawicznie, Australia to zdecydowanie najlepsze miejsce z naszej dotychczasowej wyprawy. Niestety też najdroższe, bo przez ten czas wydaliśmy tyle samo kasy co przez 13 tygodni w Azji. A tutaj nie jadaliśmy w restauracjach ani nie spaliśmy w hotelach z klimą. Ale i tak było absolutnie niesamowicie. Jeszcze tu wrócimy, bo do zwiedzenia została nam cała zachodnia część kontynentu.

T.

Powoli kończymy

Wtorek 17/05 – Piątek 20/05

W ciągu kolejnych kilku dni działo się niewiele, głównie jechaliśmy dalej na południe, co jakiś czas zbaczaliśmy z drogi zwiedzić pominięte wcześniej atrakcje. I tak, we wtorek udało nam się obejrzeć wodospady Josephine, ale tak strasznie lało (chyba dopiero 3 dzień deszczu w Australii, znaczy głównie mieliśmy szczęście), że zrobiliśmy tylko kilka zdjęć i uciekliśmy do auta.

Same wodospady super, kilka oczek wodnych znajduje się tuż nad krawędzią kolejnego wodospadu, co dostarcza amatorom mocnych wrażeń nie lada przeżyć. Ze względu na sporą ilość śmiertelnych wypadków wprowadzono tam nawet zakaz kąpieli, ale kto chce nadal może śmiało wchodzić do wody. Barierki odgradzające mają niecałe pół metra. Resztę dnia spędziliśmy jadąc dalej na południe, na noc lądujemy ponownie na bezpłatnym parkingu niedaleko Townsville (tam gdzie mieli darmowe ciepłe prysznice).

Środowe przedpołudnie poświęciliśmy na sieć w bibliotece w Townsville. W ciągu czterech godzin udało nam się załączyć prawie 3000 zdjęć, do tego poczytać co ciekawego w świecie i napisać kilka maili. Miło, tak dla odmiany, być na bieżąco. Potem kolejne 400km na południe i na noc zatrzymujemy się na darmowym parkingu tuż przy plaży Carnilla, gdzie udaje mi się zakopać auto w piasku. Ha!

Czwartek cały w drodze, pokonane kolejne 600km, kierujemy się w stronę Hervey Bay, skąd chcemy jutro płynąć na jednodniową wycieczkę na piaskową wyspę Fraser. Śpimy na darmowym (jakżeby inaczej?) parkingu niedaleko miasteczka Childers.

W piątek dojeżdżamy do Hervey Bay, ale nigdzie nie płyniemy, bo wycieczki okazują się wściekle drogie. $175 od osoby za pół dnia jazdy po piasku. Granda! Zamiast tego jedziemy na Tęczową Plażę pokąpać się ostatni raz w oceanie. Wiało tak strasznie, że po rozłożeniu koca nie zdążyliśmy się na nim położyć a już cały był pokryty piaskiem. Za to fale ogromne, chyba ze 3 metry miały niektóre, bardzo miło mnie wytarmosiły i obiły o dno jak się na nie rzucałem, hehe. Po południu jedziemy do miejscowości Gympie, gdzie pierwszy raz w Australii idziemy na pizzę do sieci Eagle Boys. Smaczna i całkiem niedroga. Śpimy naturalnie za darmochę niedaleko Gympie.

T.

Zdjęcia! Zdjęcia są! Juhu!

Ano są. Korzystając z uprzejmości biblioteki w Townsville udało nam się właśnie załączyć prawie 3000 zdjęć z Australii. Znajdują się one pod zagadkowa nazwą „Zdjęcia Australia”. A zatem prosiemy :)

Cairns – Wielka Rafa Koralowa

Niedziela 15/05 – Poniedziałek 16/05

Dziś w końcu jedziemy do Cairns. Po drodze zatrzymujemy się jeszcze na kilku punktach widokowych, skąd rozciągają się niesamowite widoki na wschodnie wybrzeże Australii. Wpadamy również na godzinkę na plażę Trinity, gdzie można popływać w oceanie bez obaw o krokodyle, płaszczki, rekiny czy inne stwory, bo kąpielisko jest ogrodzone specjalną siatką. Łapiemy również trochę słońca, bo sporo czasu minęło odkąd ostatni raz wygrzewaliśmy się na plaży (wieczorem okaże się, że godzinka wystarczyła aby się mocno zaczerwienić..oby tylko nam trzeci raz nie schodziła skóra). Po dotarciu do Cairns udajemy się do jednego z hoteli, gdzie można zaparkować camperka na noc i za niewielką opłatą ($5 od osoby) korzystać ze wszystkich udogodnień. Miło. A zatem golenie, prysznic, prawdziwa kuchnia (cóż innego niż spaghetti?), prąd. Popołudniem idziemy zwiedzić miasto i wykąpać się w basenie ze słoną wodą, namiastką oceanu, bo w Cairns nie ma plaży. A potem spać, bo z samego rana wypływamy ponurkować na rafie, hehe.

Całodniowa wycieczka kosztowała nas $130 od osoby + $10 za wypożyczenie stroju, co okazało się niezbędne, bo inaczej spalilibyśmy się na raka. Zabrano nas ogromną łodzią jakieś 50km od brzegu (płynęliśmy jakieś 1,5 godziny). Po godzinie sporo osób (w tym ja) czuło się już bardzo nieciekawie, bo łódką strasznie rzucało. Na szczęście jak tylko wszedłem do wody wszystko od razu ustąpiło. Sama rafa była niesamowita. Tysiące kolorowych ryb (od maleńkich jak paznokieć, po większe ode mnie), setki różnych roślin, przepiękny różnobarwny koral (+ jeden rekin, jakieś dwa metry długości, nie zwrócił na mnie uwagi, ale i tak uciekłem), jednym słowem, wszystko jak na filmach przyrodniczych. Udało nam się nawet spotkać dwa ogromne żółwie morskie, jakby żywcem wyjęte z bajek. Nawet ruszały się w taki sam leniwy sposób. Klasa.

Samo nurkowanie trwało łącznie prawie 5 godzin, z godzinną przerwą na lunch, który niestety musiałem zostawić na łódce, bo w drodze powrotnej rzucało jeszcze bardziej. Kilka osób zdecydowało się nawet wrócić do Cairns wycieczkowym helikopterem, za co musieli oczywiście słono zapłacić. 10 minutowe polatanie nad Rafą kosztowało ponad $100, więc powrót na ląd musiał kosztować kilka razy tyle. Pewnie taki mają plan, że najpierw nas ostro wytrzęsą, a potem część ludzi zabuli aby tylko uniknąć tego w drodze powrotnej. Cwane. W Cairns lądujemy jakoś po 16 i udaje nam się dotrzeć przed zmrokiem na darmowy parking w okolice miasteczka Babinda. Teraz przesuwamy się już na południe, ponownie w stronę Brisbane, gdzie za 6 dni opuszczamy już Australię. Chlip.

T.

Cape Tribulation

Sobota 14/05

Czekaliśmy na ten dzień grubo ponad dwa tygodnie, czyli od czasu jak pierwszy raz usłyszeliśmy, że nie możemy tu nie przyjechać. Wszyscy opisywali ten przylądek jako jedno z najpiękniejszych miejsc w Australii, tutaj las deszczowy styka się z oceanem. Aby się tutaj dostać trzeba kupić bilet na prom linowy, bo w promieniu 200km nie ma żadnego mostu, a jedyna alternatywna droga jest o 150 km dłuższa i nieprzejezdna bez napędu na 4 koła. Promem płyniemy jakieś 3 minuty po bardzo mętnej rzece Daintree, która aż roi się od krokodyli. Co krok widzimy znaki ostrzegawcze, żeby nie podchodzić blisko wody. Klasa.

W centrum informacji turystycznej udaje nam się przekonać bardzo miłą panią, żeby naładowała nam baterię do aparatu przy okazji dowiadując się gdzie można zobaczyć krokodyle, a gdzie można się pokąpać. Najpierw krokodyle. Kilkuminutowa trasa przez busz prowadzi nas w pobliże rzeki, którą to krokodyle dostają się do oceanu i odwrotnie. Oczywiście wszędzie znaki ostrzegawcze, że rzeka gryzie.




Spotykamy kilka osób również próbujących dojrzeć krokodyla, ale niestety nikomu ta sztuka się nie udaje. Po drodze spotykamy turystkę, która znalazła w swoim camperze wędkę, więc wybrała się tutaj na ryby. W pewnym momencie, żeby ominąć drzewo i nie iść po bagnie weszła spokojnie do wody. Brawo. Po pół godzinie szukania krokodyla dajemy w końcu spokój, niestety nie udało nam się żadnego zobaczyć. E za to zobaczyła węża i tak ją wystraszył, że odbiegła w kierunku rzeki, teoretycznie na tyle blisko, że mógł ją capnąć czający się tam, ewentualny, krokodyl. Podejrzewamy, że jak kogoś uda im się w ten sposób upolować, to wąż dostaje potem swoją działkę od krokodyla.

Potem idziemy połazić trochę po lesie deszczowym, podobno jednym z najstarszych na naszej planecie. Robimy łącznie 4 różne szlaki, co łącznie zabiera nam jakieś trzy godziny. Dwa ze szlaków prowadzą przez plażę, przed którą stoją znaki ostrzegające przed płaszczkami i meduzami.


Normalnie wszędzie coś się na człowieka czai. Łażenie po lesie tak nas zmęczyło, że potem idziemy popływać w rzece (podobno wolnej od krokodyli). Podczas kąpieli udaje nam się zobaczyć dwa żółwie, również zażywające kąpieli. Akurat jacyś ludzie je karmili, więc E nakręciła świetny filmik z żółwiem walczącym o bułkę z rybami. Na koniec zostawiliśmy sobie rejs po rzece Daintree, tej pełnej krokodyli. Trafiła nam się prywatna łódka, bo ludzie mający płynąć z nami nie przyszli o ustalonej godzinie i zostaliśmy sami. Elegancko. Krokodyle widzieliśmy cztery, trzy wygrzewające się na brzegu, a jeden płynął sobie niedaleko naszej łódki. Niesamowity widok. Na noc jedziemy znowu pod górę Malloy, bo nic innego w tej okolicy nie ma.

T.

P.S. Właśnie pofrunęliśmy pierwsze 500 zdjęć z Nowej Zelandii. Więcej na razie nie ma, więc jesteśmy na bieżąco. Linki na stronie zdjęcia oraz Nowa Zelandia. Prosiemy :)

Mareeba – Kuranda

Piątek 13/05

W nocy wstajemy na siku o 5.30, a także aby oglądać trzy planety widoczne nad australijskim niebem. Zjawisko bardzo fajne, planety widoczne koło siebie jak na dłoni, ale do dziś nie wiemy co to były za planety, a za każdym razem jak jesteśmy na sieci to zapominamy sprawdzić. Rano udajemy się nad wodospady Davies Creek, gdzie po kilkudziesięciominutowym marszu przez busz zażywamy kąpieli w lodowatej wodzie. A jako że byliśmy zupełnie sami, zażywamy jej na golasa, hehe.




Widzimy też pierwszego węża w Australii, właściwie nie węża a jego mordkę (ryjek? pyszczek?) i to z odległości kilkunastu metrów, bo bliżej nie podpełznął. I dobrze.

Potem jedziemy nad jeden z największych, o ile nie największy, wodospad w Australii – Baron Falls. Widoki absolutnie niesamowite.


Tuż obok wodospadu zatrzymuje się kolejka, którą można przejechać się z Cairns do Kurandy, a nad samym wodospadem leci wyciąg, którym można pokonać tę samą trasę. My po długich namysłach w końcu się nie zdecydowaliśmy, bo bilety w obie strony kosztowały ponad $100 na głowę. Po południu jedziemy połazić po przełęczy Massman, którą polecają w wielu przewodnikach i ulotkach.


Trasa okazuje się niewypałem, błąkaliśmy się już po o wiele lepszych lasach deszczowych, a miejsce do kąpieli było dość zatłoczone i trzeba było pływać w stroju. Pfff. Na noc kolejny darmowy parking niedaleko góry Molloy.

T.

Wodospady i jeziora

Środa 11/05 – Czwartek 12/05

W środę zwiedzamy łącznie chyba z 6 wodospadów, w połowie z nich zażywając kąpieli. Do tego spory kawałek jedziemy przepiękną trasą widokową po której nie da się jechać szybciej niż 60 km/h a na każdym z 1500 zakrętów zwalniać do 30. Inaczej pewny spadek w przepaść (ale za to jakie widoki po drodze w dół!).


W okolicach miejscowości Milla Milla zajeżdżamy na chyba najlepszy do tej pory punkt widokowy. Przed nami rozpościerała się ogromna dolina, cała w zieleni, masa pagórków, łąk i lasów, gdzieniegdzie wciśnięta mała osada albo miasteczko. Śliczny widok.


Na noc przypadł nam kolejny, piąty już z kolei, darmowy parking niedaleko Innot Hot Springs, gdzie nie ma nic ciekawego. Poza gorącymi źródłami, yes, yes.

Do gorących źródeł udajemy się z samego rana, bo już nie możemy się doczekać po tylu dniach kąpieli w lodowatej wodzie. Za wstęp do ośrodka trzeba było zapłacić $8 od osoby, a za to miałoby się dostęp do kilku basenów, każdy z wodą o innej temperaturze, z czego co najmniej dwa z gorącą. My do ośrodka nie wchodziliśmy, bo tuż obok płynął (darmowy) strumień, nad którym unosiła się para. Miejscami woda miała normalną temperaturę (znaczy lodowata), ale miejscami piasek aż parzył w nogi. Pierwszy raz coś takiego widzieliśmy. Cała sztuka polegała na tym, aby do miejsca gdzie woda parzyła dopuścić, rozkopując piasek, wody zimnej i dzięki temu otrzymać wodę idealnie ciepłą. Coś jak budowanie zamków z piasku na plaży, tylko budowaliśmy nie zamki a małe baseniki. Świetna zabawa a do tego po paru minutach można było się wygrzewać w cudownie ciepłej wodzie. Oczywiście co jakiś czas trzeba było albo znów dopuszczać wody zimnej, albo blokować jej dopływ, w zależności czy zaczynało nas parzyć czy mrozić. Mmmm, przydałyby się takie źródła w domu.

Po południu zaliczamy kilka okolicznych jezior pływając w każdym po kolei. Woda już nie tak ciepła jak rano, ale znowu nie tak mroźna jak w poprzednich dniach. Dawno nie czuliśmy się tak czyści jak po dzisiejszym dniu. Na wieczór zostawiliśmy sobie zwiedzanie dwóch drzew figowych, które rosły w pobliskich parkach narodowych. Napisałbym coś więcej o tych drzewach, ale nie ma to sensu. Nie jestem w stanie opisać tego jak one wyglądają, ani jakie zrobiły na nas wrażenie. To trzeba zobaczyć samemu. Na szczęście zdjęcia są już załączone, więc obejrzeć może każdy :)

Aha, śpimy znów na darmowym parkingu w pobliżu miasteczka Mareeba.

T.

Droga powrotna na południe

Sobota 23/04 – Niedziela 24/04

Pierwszy tydzień w Australii minął nam fantastycznie, ale niestety bardzo szybko. W ciągu tygodnia zrobiliśmy ponad 2 tysiące kilometrów świetnie się podczas tej jazdy bawiąc. Teraz czeka nas prawie 3 tys. km, ale tylko 4 dni na ich zrobienie, bo w środę musimy być w Melbourne gdzie zmieniamy auta. Wyruszamy zatem z samego rana i robimy tego dnia grubo ponad 800 km. Na noc znowu przypada nam darmowy parking w mieścinie o nazwie Pimba. Do tego mają tam prysznice na monety i za 2 dolary możemy wziąć gorący prysznic. Mmmm. Kolejnym dniem, który okazał się być naszym 100 dniem w podróży, była Wielka Niedziela. Wcinamy zatem świąteczne jaja w postaci jajecznicy na boczku i ruszamy dalej. Tego dnia robimy ponad 600km i zostawiamy Adelajdę daleko z tyłu. Cena paliwa na szczęście wraca do normy, czyli w okolice $1.40. Niestety zmienia się też droga i zamiast 2 pasów po jednym w każdą stronę mamy teraz 2-3 pasy w jedną stronę, a do tego masę aut obok nas. Lipa, dużo przyjemniej jeździło się po pustyni nie mając nikogo wokoło. Zmienia się również roślinność, przy drodze pojawiają się łąki, lasy, rzeki. Zamiast znaków przestrzegających przed potrąceniem kangura czy wielbłąda widzimy takie z wombatami, kretami czy kaczkami.

Na noc zatrzymujemy się na płatnym kempingu (potrzebujemy prądu) w miejscowości Meningie. Tu czeka nas niespodzianka, bo na kempingu nie ma miejsc. Australijczycy wykorzystują każdy dłuższy weekend na wyjazdy poza miasto, a Wielkanoc jest ich ulubionym terminem, znaleźć wtedy miejsce na polu kempingowym graniczy z cudem. Na szczęście mamy małe autko i pani w recepcji pozwala nam zostać na noc parkując tuż przed bramą, gdzie normalnie stoją stoliki. Miło z jej strony, bo nie mieliśmy najmniejszej ochoty szukać po nocy innego miejsca.

E.T

P.S. Internet w Macu uniemożliwia nam na razie załączenie jakichkolwiek zdjęć, ale jak tylko dorwiemy gdzieś lepszą sieć to zaraz wrzucimy co się da. W pierwszej kolejności całą Australię, abyście mogli popatrzeć na te miejsca o których piszemy.

Pioneer Valley - Townsville

Poniedziałek 09/05 – Wtorek 10/05

Rano jedziemy razem z naszymi nowymi znajomymi zwiedzać dwa wodospady i popływać w oczkach wodnych. Po drodze mamy do przekroczenia trzy mosty, wszystkie pod wodą jakieś kilkadziesiąt centymetrów. Po chwili wahania atakujemy pierwszy most i na szczęście udaje nam się przejechać.


Tak samo dwa kolejne, chociaż przy jednym nurt wody spychał nas ostro w jedną stronę. Dobrze, że nie widział nas nikt z wypożyczalni aut, bo mielibyśmy, mówiąc oględnie, spore problemy. Zanim udaje nam się dotrzeć do pierwszego wodospadu mamy jeszcze do pokonania 15 metrowy strumyk, tym razem bez mostu, za to na piechotę. Ciężko było bo kamienie śliskie a woda zimna (i mokra).




Same wodospady całkiem przyjemne, ale dużo bardziej podobała nam się kąpiel w źródlanej wodzie. Zimno jak diabli, ale przyjemnie odświeżająco. Po południu jedziemy kolejne kilkaset kilometrów na północ dojeżdżając aż do miasta o nazwie Townsville. No, prawie, bo zatrzymujemy się 20km przed nim na bezpłatnym parkingu przy autostradzie. A tu niespodzianka: ciepłe prysznice, pokój telewizyjny, prąd, pełen luksus a do tego wszystko za darmochę. Mmmm, jeszcze tu wrócimy.

We wtorek jedziemy do Townsville, bo podobno w bibliotece jest bezpłatny Internet. I był. I to jaki! Przed biblioteką ustawione stoliki, obok gniazdka z prądem, wi-fi hula aż miło. Do tego słonko miło praży, 27 stopni, lekki wiaterek. Klasa. Posiedzieliśmy tak dobre 3 godziny, bo dawno nas na sieci nie było. Postanowiliśmy też, że w drodze powrotnej zajedziemy tu raz jeszcze, tym razem z przygotowanymi do wysłania zdjęciami. Po południu znowu jedziemy popływać. Raz trafiła nam się cieplejsza woda w Paradise Waterhole, a raz lodowata zaraz przy wodospadzie Big Crystal Creek. Tysiące małych igiełek przebijały ciało przy każdym wejściu do wody. Ale za to nie trzeba już szukać pryszniców, hehe. Śpimy znowu na bezpłatnym, parkingu niedaleko miasteczka Ingham.

T.

Trasa na północ

Sobota 07/05 – Niedziela 08/05

Po opuszczeniu parkingu (brr ponownie, rano nie wyglądał lepiej niż wieczorem, jedyna różnica to trzeźwi acz skacowani lokatorzy) jedziemy w kierunku Gór Szklarniowych (musimy sprawdzić jak to się rzeczywiście po polsku nazywa, bo to jest tłumaczenie dosłowne), które nas mocno rozczarowały. Widoki takie sobie, szlaki nijakie, oznakowanie słabe. Po paru godzinach zapakowaliśmy się zatem do auta i pojechaliśmy dalej na północ.


Po drodze mijaliśmy Australia Zoo, czyli zoo założone przez nieżyjącego już Steve Irwina, łowcę krokodyli. Co ciekawe, nadal widnieje on na wielu billboardach zachęcających do odwiedzenia zoo. Nas nie przekonał, bo wstęp kosztował $50 a my już widzieliśmy co mieliśmy zaplanowane ze zwierzaków. Dziś zrobiliśmy jakieś 500km, na noc zatrzymaliśmy się na bezpłatnym parkingu z zimnymi prysznicami, a na kolację zrobiliśmy prawdziwe spaghetti z mięskiem. Mmmm. Kto jadł u nas taki makaron z takim mięskiem ten wie o co chodzi :)

W niedzielę również nie robiliśmy niczego ciekawego, przejechaliśmy kolejne 500 km na północ zostawiając z tyłu miasto o nazwie Rockhampton, gdzie parę lat temu widziano w morzu 12 metrowego krokodyla. Tak, 12 metrów miało bydle, to nie pomyłka. W tym mniej więcej miejscu zaczyna się obszar słonowodnych krokodyli. Kąpiel niezalecana aż do dalekiej północy kontynentu, przy każdej plaży stoją odpowiednie znaki. Klasa. Z ciekawszych rzeczy jakie zdarzyły się tego dnia, to prawie zabrakło nam paliwa. Wpadliśmy w jakąś czarną dziurę jeśli chodzi o stacje i długo nie mogliśmy nic znaleźć, a na dodatek w naszym aucie chyba nie działała kontrolka rezerwy, bo nawet się nie zaświeciła mimo wskaźnika paliwa grubo poniżej literki E. W końcu zobaczyliśmy w oddali stację o nazwie Kalarka. Dawno się tak nie ucieszyliśmy :)

Na noc nie mieliśmy większego wyboru, bo w okolicy znajdował się tylko 1 darmowy parking, jak na złość jakieś 15 km od głównej drogi, z czego 8 po żwirze. Jadąc tam o zmierzchu baliśmy się, że znowu będziemy sami w środku lasu, ale na szczęście zastaliśmy tam parę młodych Kanadyjczyków, co ciekawe, w identycznym aucie jak nasze. Panna miała prawie łzy w oczach jak się z nami witała, bo okazali się być większymi panikarzami niż my hehe :)

T.

Kempingowanie w Australii

No właśnie, jak to z tym tutaj jest? Ano jest bardzo dobrze, w okresach wakacyjnych albo świątecznych na drodze co drugi samochód to kamper, albo osobówka z przyczepą. Australijczycy kochają biwakowanie. Parków kempingowych jest od groma, w każdej mieścinie jest ich kilka, w większych miastach nawet kilkanaście. Ceny mają różniaste, wszystko zależy od standardu i położenia. Jeśli w ośrodku znajduje się basen, spa i wypasiona kuchnia z 4 dostępnymi lodówkami, to nie ma mowy o cenie mniejszej niż 30-35 dolarów za dwie osoby w przyczepie. Czasem nawet ponad 40. Ale jeśli nie ma nic poza prysznicami i zwykłą kuchenką gazową, to można zostać na noc nawet za 15 dolarów. Podłączenie prądu kosztuje przeważnie dodatkowe 3-8 dolarów. Identyczne ceny są za rozbicie namiotu, jest to traktowane tak samo jak kempingowanie w przyczepie. Za wynajęcie domku w takim ośrodku przeważnie wydać trzeba coś koło $100. Sporo.

Poza zwykłymi polami kempingowymi opisanymi powyżej w Australii znajdziemy ogromną ilość miejsc postojowych, przeważnie przy głównych drogach. Nie ma tutaj nic więcej niż toalety, kilka ławeczek i bieżąca woda (a czasem nawet nie ma toalet/wody) ale za to w takich miejscach można zostać na noc za darmochę. Ha! Są nawet specjalne książki, które opisują każde takie miejsce wraz ze wskazówkami dojazdu. Nam udało się taka książeczkę dorwać i bardzo to sobie chwalimy, bo bardzo ułatwia to planowanie dnia. Zwłaszcza że staramy się unikać jazdy po zmroku, bo na drogach masa dzikich zwierząt, a takie bliskie spotkanie z kangurem/wombatem/wielbłądem może nas sporo kosztować. W ciągu 3 tygodni w Australii spędziliśmy na darmowych parkingach 10 nocy i bardzo to sobie chwalimy, bo dzięki temu oszczędziliśmy już pewnie koło 1000 PLN, a kolejny tysiąc oszczędzimy w najbliższych tygodniach. Niestety czasem trzeba spać na płatnym kempingu ze względu na prąd, którego potrzebujemy do naładowania baterii w aparacie czy laptopie. No i prysznic też czasem wypada wziąć :). Ale z tym bywa dużo lepiej, bo na niektórych darmowych postojach trafiają się prysznice za które płaci się 2-3 dolary albo w pobliskim barze, albo wrzucając monety. Gdyby było takich więcej, oszczędzilibyśmy fortunę.

E.T

Złote Wybrzeże i Tamborine NP

Piątek 06/05

Dziś dotarliśmy nad Złote Wybrzeże, które znajduje się w sąsiedztwie Brisbane. Odwiedziliśmy kilka miejscowości na dłużej zatrzymując się w Coolangatta, gdzie podziwialiśmy widoki z Point Danger. W tutejszym centrum informacyjnym dowiedzieliśmy się, że w okolicy znajduje się park narodowy Tamborine z ciekawymi szlakami prowadzącymi przez las deszczowy które warto schodzić jeśli już znudzi się człowiekowi plaża. Leśne szlaki zostały zatem zaplanowane na popołudnie, a wcześniej udaliśmy się do Surfers Paradise na plażę, gdzie zaliczyliśmy kąpiel w południowym Pacyfiku. Kiedy już plaża się nam znudziła ruszyliśmy do Tamborine. Z ulotek wybraliśmy sobie do pokonania dwa szlaki. Pierwszy prowadził nas przez prawdziwie dziki las deszczowy z olbrzymimi drzewami i ich ogromniastymi korzeniami


Tam też pierwszy raz zobaczyliśmy kangury żyjące na wolności. Skakały sobie koło ścieżki, którą przechodziliśmy co jakiś czas zatrzymując się i obserwując co też wyczyniamy. Klasa.

Drugi szlak wiódł do wodospadu Witches Falls. Na początku był bardzo nudny, żadnej ciekawej roślinności, żadnych kangurów, sam wodospad też nie wypadł imponująco. Dopiero w drodze powrotnej (robiliśmy pętlę) trafiliśmy na ciekawsze zakątki, w tym ukryte laguny.


Tego dnia zrobiliśmy sporo zdjęć, więc obie nasze baterie wymagały ładowania, co wiązało się z nocowaniem na płatnym parkingu gdzie moglibyśmy podpiąć się do prądu. Jak na złość okolica w której wylądowaliśmy była czarną plamą na mapie. Dobre 2 godziny spędziliśmy objeżdżając pobliskie miasteczka w poszukiwaniu miejsca parkingowego. W końcu znalazł się jakiś ośrodek (Glass House Mountains Tourist Park), z perspektywy czasu jeden z gorszych w jakich byliśmy, a i tak policzyli nas $25 za noc (miejsce bez prądu; nasze baterie ładowaliśmy w pralni, bo nawet kuchni nie było). Podobnie jak to było w okolicach Sydney tu też mieszkali ludzie „na stałe”. Brrr.

E.T

W drodze do Brisbane – Byron Bay – Tweed Valley

Środa 04/05 - Czwartek 05/05

Środę przywitaliśmy wczesną pobudką, bo dziś w planach do pokonania mamy sporo kilometrów. Ponieważ nie znaleźliśmy nic konkretnego do zwiedzania na północ od Sydney postanowiliśmy czym prędzej przedostać się w pobliże Brisbane, a potem oczywiście kierować się dalej na północ do Cairns. W środę zahaczyliśmy zatem o Newcastle, Port Macquaire i Coffs Harbour. Zrobiliśmy drobne zakupy, posiedzieliśmy chwilę w Macu na sieci, a na wieczór zjechaliśmy na darmowy parking Halfway Creek niedaleko Grafton z gorącymi prysznicami na pobliskiej stacji paliw za jedyne $2. Nasz licznik w samochodzie przesunął się po dzisiejszym dniu o dobre 600 km do przodu.

W czwartek zwiedzaliśmy już znacznie więcej. Pacific Hwy wyprowadziła nas do Zatoki i Przylądka Byron, który oprócz tego że jest bardzo urokliwym miejscem z licznymi szlakami pieszymi wiodącymi przez deszczowe lasy, słynie także z tego, że właśnie tam znajduje się najbardziej wysunięty na wschód punkt Australii.



Co więcej, jak się okazuje częstymi bywalcami wspomnianej zatoki są stada delfinów. T. widział całego akurat w momencie podskoku, ja musiałam zadowolić się samymi płetwami, które co pewien czas wynurzały się ze wzburzonego tego dnia oceanu. A potem przegonił nas deszcz. Lało tak mocno, że w końcu musieliśmy wrócić do auta i przebrać ciuchy. Potem już uzbrojeni w palta przeciwdeszczowe zwiedziliśmy resztę okolicy w tym białą morską latarnię.

Z ulotki, którą dorwaliśmy w lokalnym centrum informacji dowiedzieliśmy się, że niedaleko Byron Bay znajduje się imponująca góra Mt Warning, do której droga prowadzi przez najprawdziwszy las deszczowy.


Początkowo mieliśmy w planach wejście na sam szczyt jednak późna pora ostudziła nasze zapały (do zachodu słońca zostały 3h, a na wejście i zejście trzeba by zarezerwować ok.5h). Zadowoliliśmy się w końcu krótszym półgodzinnym szlakiem, który wił się przez mały potok wśród zachwycających gigantycznych liściastych drzew, zwisających z nich lian, różnych odmian palm i innej typowej zapewne dla deszczowego lasu roślinności. Na nocleg wybieramy bezpłatny parking w Dolinie Tweed (Stotts Island Nature Reserve), gdzie spotykamy drugiego spaceshipa z młodymi Anglikami.

E.