czwartek, 3 lutego 2011

Kolejny Nowy Rok w tym roku

Dziś już mamy czwartek i tak właściwie powinniśmy być w Wietnamie, ale uroczystości związane z chińskim nowym rokiem skutecznie pokrzyżowały nam plany. W poniedziałek zastaliśmy ambasadę wietnamską zamkniętą na cztery spusty.


Na drzwiach wisiała kartka z której gdzieś spomiędzy chińskich rysuneczków udało odszukać się datę 8. lutego co potwierdzało zasłyszaną dzień wcześniej wersję o tym, że urzędy konsularne wrócą dopiero wtedy do pracy a tymczasem udały się na noworoczną przerwę. Zatem my musieliśmy wynaleźć sobie jakąś alternatywę na ten dodatkowy tydzień w Chinach. I takim sposobem już od wczoraj świętujemy Chiński Nowy Rok. Zamiast do wietnamskiego Hanoi udaliśmy się do Haikou (też na "h" he he) na chińskiej wyspie Hainan (kolejne "h"), a stamtąd do oddalonej o 3 godziny drogi autobusem nadmorskiej miejscowości o nazwie Sanya. A teraz po kolei - Sanya to zdecydowanie bogatsze Chiny niż te, które widzieliśmy dotychczas. Klimatycznie też jest tu całkiem nieźle...w końcu schowałam szalik i rękawiczki, które jeszcze 3 dni temu towarzyszyły mi przy każdym wyjściu na zewnątrz. A dziś mogłam po raz pierwszy założyć strój kąpielowy i poopalać się trochę, słońce pięknie świeciło a temperatura dochodziła do 28 st. Zrobiliśmy sobie taki plażowy dzień, a T. nawet popływał w morzu południowochińskim:) Po kolacji - tu dopowiem, że w końcu trafiła nam się obsługa mówiąca po angielsku zatem wiemy dokładnie co zjedliśmy w odróżnieniu do pozostałych razów w Chinach:) - zatem po kolacji ponownie wybraliśmy się na plażę gdzie czekała nas miła niespodzianka, gdyż udało się nam obejrzeć noworoczny pokaz sztucznych ogni. Całość trwała około godziny z kilkoma przerwami, najprawdopodobniej na przygotowanie kolejnej partii fajerwerków. A o tym gdzie obecnie pomieszkujemy napisze zapewne T. jak tylko skończy grać w kości z Filipińczykiem, Chińczykiem i Szwedem, a ja tymczasem zadzwonię do domku bo rodzice zdążyli już zapewne wrócić z pracy. A potem spać bo u nas już po 1ej w nocy.

E.

Ps. Dzięki pomocy Szweda udało się nam w końcu obejść chińskiego firewall'a. Pisząc "nam" mam na myśli T. he he, bo ja właściwie nie wiem co on zrobił, coś skopiował, coś zainstalował...najważniejsze że działa.

Ps2. Będą i zdjęcia na blogu. Tymczasem chętnych zapraszam do naszych albumów picasa. Na razie Londyn, HK i Macau.

Sanya

First officer's log, Stardate 03022011

W czwartek, znaczy ich Nowy Rok, docieramy na chińskie Hawaje. Nasz hostel jest 3 minuty od plaży, która nie jest raczej jak ta na Hawajach, ale nam zupełnie wystarczy. Pierwszy raz podczas tej podróży zażywamy kąpieli w morzu (południowochińskie, gdyby ktoś był ciekaw).



Przy plaży palmy, temperatura koło 26 stopni, woda ciepła (i słona jak jasna cholera, chyba nie da się tutaj utopić). W hostelu dostajemy namiot na dachu bo przez nowy rok wszystkie pokoje zajęte, albo przeokrutnie drogie. Ale śpi się elegancko, kocami mamy wszystko wyścielone, mięciutko jak na kaczuszkach. Śpiwory niepotrzebnie kupowane, bo w nocy gorąco.

Na dachu kilka stołów, krzesła, lodówka z tanim alkoholem i napojami. Zostajemy tam 4 dni, czyli do poniedziałku. Całymi dniami smażymy się na plaży, kąpiemy w morzu i popijamy sok ze świeżo zerwanych kokosów. Wieczorami siedzimy na dachu z innymi podróżnikami i popijamy zimne piwko. Klasa :)



Nasz namiot był na dachu pierwszy, ale w ciągu najbliższych dni pojawiło się kolejnych 7. Towarzystwo bardzo międzynarodowe. Szwed, Filipińczyk, Indonezyjczyk, Amerykanin, dwaj Niemcy i kilkoro Chińczyków. W ostatni dzień przyjechały jeszcze dwie Kanadyjki. Miło było spędzić kilka dni nie robiąc nic. Na plaży chyba wzbudzamy wśród lokalnej populacji sensację, bo już z 5 różnych osób robiło sobie z nami zdjęcia.


Jedna babka nawet się specjalnie na tę okazję przebrała i uczesała. Albo rzadko widują białych, albo biorą mnie za gwiazdę kina. Wszak od zawsze mówiono mi, ze wyglądam jak Gerard Depardieu.

W poniedziałek 18 godzin w autobusie (na szczęście tym z miejscami do spania) i jesteśmy z powrotem w Nanning. Tym razem ambasada otwarta, w jeden dzień dostajemy w końcu wietnamskie wizy. Hurra :)

T.

środa, 2 lutego 2011

Haikou

First officer's log, Stardate 02022011


Ponoć to najbardziej wyluzowane i rozleniwione miasto w całych Chinach. Ludzie śpią na trawnikach, wszystko dzieje się wolniej, nikt się do niczego nie spieszy, nikt na nikogo nie trąbi. Dla turystów nic specjalnego, przystanek na drodze na południe wyspy, gdzie są plaże i jest ciepło. Autobus jechał ze 12 godzin, do tego w środku nocy obudzili nas z krzykiem i kazali wysiadać. Nie bardzo wiedzieliśmy co się dzieje i czy mamy brać bagaże, czy to tylko przerwa. Nikt naturalnie ani słowa po angielsku (ani po polsku, skoro już o tym mowa) Wojna, czy jak? Okazało się, że czeka nas dwugodzinna przeprawa promowa o której nic nie wiedzieliśmy (na mapie jest most, ale ponoć tylko kolejowy). Jak tylko wleźliśmy na prom wszyscy Chińczycy rzucili się do małego sklepiku kupować zupki błyskawiczne. Obok sklepu stały maszyny do podgrzewania wody, więc jeszcze zanim ruszyliśmy cały prom wpierdzielał zupki. O 4 w nocy.


W Haikou przyszło nam spędzić Nowy Rok. Nasz gospodarz zaprasza nas do siebie na ucztę. Miło. Do żarcia pierogi, mięcho i makarony. + kilka niezidentyfikowanych rzeczy z których zjedliśmy tylko kilka. Do picia (tylko dla facetów, hehe) 53% alkohol. Bez zapitki. Fuj. Koło 12 ogromne ilości okrutnie głośnych fajerwerków. Cały dzień było bardzo głośno (a potem kolejny tydzień), ale kulminacja o północy. Ładne to wszystko, tylko naprawdę głośne jak cholera.

T.

niedziela, 30 stycznia 2011

Nanning

First officer's log, Stardate 30012011

A w hostelu zonk, ambasada Wietnamu nieczynna przez 8 dni, bo chiński nowy rok niebawem, a oni świętują już 4 dni wcześniej. Spóźniliśmy się o 3 godziny, bo okazało się, że w niedzielę ambasada była czynna ze względu na nieczynność przez następne 8 dni. Znaczy szlag. Mamy zatem nieplanowane 8 dni w Chinach. D'oh! Po intensywnych naradach i szperaniu po sieci jedziemy na południe, na wyspę Heinan. A konkretnie do nadmorskiej miejscowości o nazwie Sanya, o której mówią chińskie Hawaje. Sratatatata. Się okaże.

Samo Nanning niczym nas nie zachwyciło. Ot, zwykłe robotnicze miasto, na pierwszy rzut oka nie dałoby się powiedzieć, że to Chiny, a nie Polska. Mają fajny park a w nim masę rzeźb zwierząt. Świetny był zwłaszcza ogród znaków zodiaku, mamy masę durnych zdjęć z rzeźbami psów, węży i prosiaków. Wszystko w katalogu o nazwie Nanning, naturalnie.



T.

Wielki Mur Chiński (ogniowy)

Znaczy blokują nas. Sam nie wiem jak udało się teraz wejść, nie wiem nawet, czy uda się załączyć posta. Jakby co, żyjemy i jest ok, ale w sieci sporo rzeczy nie działa. Blog, picasa, youtube, gg...blokada okrutna. I tak już 10 dni...a może być kolejne 10, bo ambasada wietnamska podobno już świętuje nowy rok i wizy zamiast jutro dostaniemy 8 lutego. Juhu oraz szlag!

T.

Ooo, nadal działamy. Nie mam pojęcia jakim cudem, bo jeszcze 5 minut temu nic nie działało. I tak cały zeszły tydzień. Jak jutro dalej sieć będzie w tak dobrym humorze, to może uda się załączyć kilka kolejnych postów, które niecierpliwie czekają na swoją kolej na papierze.

Rano uderzamy do ambasady wietnamskiej sprawdzić, czy rzeczywiście już zamknięta na amen, czy może jednak jest jakaś szansa na wizy. Łapówkę zamierzam dać, jak będzie okazja. Pierwszy raz w życiu, więc mam nadzieję, że będzie okazja. Poza tym cieplej, +15 jutro zapowiadają, co w porównaniu do +3, jakie mieliśmy cały poprzedni tydzień brzmi elegancko. To chyba tyle, teraz spróbujemy załączyć zedytowanego posta.
Ble.

czwartek, 27 stycznia 2011

Yangshuo

First officer's log, Stardate 27012011

Zimno, końcówka stycznia. +3 stopnie, w porywach do przymrozków w nocy. Ale za to nie pada, więc nie jest źle. W sumie byliśmy w Yangshou od wtorku do niedzieli. Okrutnie urocze miejsce. W około same góry, rzeki i lasy, mnóstwo szlaków rowerowych i maleńkich wiosek. Do tego bardzo tanio (nawet jak na Chiny).

We wtorek złaziliśmy większość miasta, dość długo szliśmy wzdłuż rzeki i dobre 30 minut nie mogliśmy się opędzić od flisaczki (samica flisaka?) namawiającej na spływ tratwą. Lazła za nami dobre 2 kilometry, nic do niej nie docierało, że dziś nie płyniemy. "Płyniecie i koniec" Uparta jak demony. Cena spływu spadła o 70%, więc szkoda że naprawdę nie chcieliśmy dziś płynąć, bo niezła okazja przepłynęła nam koło nosa.

W środę wypożyczyliśmy rowery i mieliśmy pozwiedzać okoliczne atrakcje wzdłuż szlaku rowerowego. Naturalnie pobłądziliśmy okrutnie (co przydarzy nam się jeszcze nie raz i nie pięć) i nie widzieliśmy prawie nic z zaplanowanych rzeczy. Żadnych znaków, informacji, tablic, nic normalnie. Miejscami jechaliśmy tak wąskimi ścieżkami, że chadzał tamtędy raczej tylko farmer Yao ze swoimi krowami. Byliśmy w bardzo ubogich wioskach, gdzie nie mieli nawet okien (a na zewnątrz mróz), przebijaliśmy się przez paskudne chaszcze, parę razy rowery trzeba było wnosić/znosić bo kończyła się droga.

Do miasta dotarliśmy już po zmroku, a strachu najedliśmy się ze trzy razy, jak nie lepiej.
W czwartek pojechaliśmy autobusem w górę rzeki Li skąd można było spłynąć tratwą jakieś 2 godzinki do Yangshuo, albo piechotką wzdłuż rzeki jakieś 4-5 godzin. My piechotą, naturalnie.


Zeszło nam w sumie jakieś 5h niecałe, w tym 3 razy musieliśmy przekroczyć rzekę na tratwach. A lokalne hieny czyhają aż się pojawimy i jak tylko nas zobaczą to od razu obskakują i ciągną do swojej tratwy. Widoki wzdłuż rzeki niesamowite. Wszędzie wokoło góry, lekko zamglone, przez co wydają się tajemnicze.Przy drodze gaje z pomarańczami i mandarynkami ( w styczniu przy temperaturze +3 stopnie), nic tylko rwać. E. zerwała i mnie skusiła. Smaczne.

W pewnym miejscu trafiliśmy na budowę betonowej drogi. A że wszędzie wkoło było dość błotniście, więc szliśmy wesoło tą świeżo wybudowaną drogą. I tak sobie wesoło, 3 metry koło jednego z robotników, wpadliśmy oboje w świeżo wylany beton. Nosz szlag by to trafił! Co za łoś z tego kolesia, że nam nic nie powiedział. My mieliśmy po zabetonowanym bucie, a on dodatkową robotę. klasa. A sam beton niczym się nie wyróżniał od tego zaschniętego, musielibyśmy iść z nosem przy ziemi żeby cokolwiek zauważyć. Ogólnie wesoło.

W piątek pojechaliśmy zobaczyć tarasy ryżowe. Pora co prawda nie była najlepsza, bo nie było ani nic zasiane, ani nic gotowego do zbioru, ale i tak robi wrażenie. Całe zbocza gór pokryte piętrami na których rośnie ryż.


Latem, jak to wszystko jest barwy złota, widok musi być niesamowity. W drodze na tarasy spotykamy kilka podróżujących kobiet. Trzy z nim podróżują samotnie, najstarsza w okolicach 70, w Chinach na 3 miesiące. Do tej pory zwiedziła już chyba z 700 krajów, w połowie mieszkała na dłużej, uczyła, czy cotamjeszcze. Szacunek.
W sobotę mieliśmy luźniejszy, ostatni dzień w Yangshuo i poszliśmy się zrelaksować do wodnej jaskini. W środku masa różnych formacji skalnych w kształcie słoni, koni, buddy czy czegotamjeszcze. Oczywiście jak ktoś się uprze i jest lekko ślepy i rzeczywiście chce te rzeczy rzeczywiście zobaczyć. Bo jak nie, to widzi się po prostu kawał skały, lekko przypominający słonia (albo konia). Na końcu jaskini czekała nas kąpiel wodna i gorące źródła. Leżeliśmy tam dobre pół godziny. Klasa :)
W niedzielę o 11 autobus do Nanning. Zajechaliśmy koło 17, przed 18 byliśmy już w hostelu.

T.

środa, 26 stycznia 2011

No probrem

First officer's log, Stardate 26012011

No tak, bo kto nie śpi o 3.30? (chińskiego czasu, bo w Polsce wtedy ledwie 21.30, celna uwaga). Dzwonimy zatem dzwonkiem, raz, drugi, trzeci. Po paru minutach wyłania się zaspany Chińczyk. Niski, koło trzydziestki, obłędnie uśmiechnięty. Otwiera drzwi i zaprasza nas do środka. Zaczynamy go przepraszać, że obudzilim, że autobus, że to, że tamto. A on z jednym otwartym okiem uśmiecha się na całą gębę "no probrem". Tu macie klucz, tu pilot od klimy i ogrzewania, tamtędy do pokoju, rano pogadamy. No probrem. Normalnie człowiek-bóg. Z miejsca został naszym ulubionym Chińczykiem.
Po angielsku gada nieźle, rozumie wszystko. Tylko akcent ma ossstry. Ale co mu nie powiemy, on odpowiada jednym "no probrem". Ubłociliśmy im (razem z żoną prowadzą ten hostel) okrutnie wypożyczone rowery - no probrem.
6 kilo prania mamy do zrobienia - no probrem.
Nie umiemy ustawić TV, żeby współgrał z anteną - no probrem.
Zaplanowałem już, że rzucę w jego 3 letnią córkę krzesłem, żeby zobaczyć co zrobi. Pewnie będzie tylko sporo krwi i "no probrem". Ale spróbować warto :) Jutro cyknę z kolesiem fotkę, będzie
można ją zobaczyć w katalogu Yangshou. A najchętniej to bym się z nim upił, niesamowity jest człek.

T.