Zdjęcia! Zdjęcia są! Juhu!

Ano są. Korzystając z uprzejmości biblioteki w Townsville udało nam się właśnie załączyć prawie 3000 zdjęć z Australii. Znajdują się one pod zagadkowa nazwą „Zdjęcia Australia”. A zatem prosiemy :)

Cairns – Wielka Rafa Koralowa

Niedziela 15/05 – Poniedziałek 16/05

Dziś w końcu jedziemy do Cairns. Po drodze zatrzymujemy się jeszcze na kilku punktach widokowych, skąd rozciągają się niesamowite widoki na wschodnie wybrzeże Australii. Wpadamy również na godzinkę na plażę Trinity, gdzie można popływać w oceanie bez obaw o krokodyle, płaszczki, rekiny czy inne stwory, bo kąpielisko jest ogrodzone specjalną siatką. Łapiemy również trochę słońca, bo sporo czasu minęło odkąd ostatni raz wygrzewaliśmy się na plaży (wieczorem okaże się, że godzinka wystarczyła aby się mocno zaczerwienić..oby tylko nam trzeci raz nie schodziła skóra). Po dotarciu do Cairns udajemy się do jednego z hoteli, gdzie można zaparkować camperka na noc i za niewielką opłatą ($5 od osoby) korzystać ze wszystkich udogodnień. Miło. A zatem golenie, prysznic, prawdziwa kuchnia (cóż innego niż spaghetti?), prąd. Popołudniem idziemy zwiedzić miasto i wykąpać się w basenie ze słoną wodą, namiastką oceanu, bo w Cairns nie ma plaży. A potem spać, bo z samego rana wypływamy ponurkować na rafie, hehe.

Całodniowa wycieczka kosztowała nas $130 od osoby + $10 za wypożyczenie stroju, co okazało się niezbędne, bo inaczej spalilibyśmy się na raka. Zabrano nas ogromną łodzią jakieś 50km od brzegu (płynęliśmy jakieś 1,5 godziny). Po godzinie sporo osób (w tym ja) czuło się już bardzo nieciekawie, bo łódką strasznie rzucało. Na szczęście jak tylko wszedłem do wody wszystko od razu ustąpiło. Sama rafa była niesamowita. Tysiące kolorowych ryb (od maleńkich jak paznokieć, po większe ode mnie), setki różnych roślin, przepiękny różnobarwny koral (+ jeden rekin, jakieś dwa metry długości, nie zwrócił na mnie uwagi, ale i tak uciekłem), jednym słowem, wszystko jak na filmach przyrodniczych. Udało nam się nawet spotkać dwa ogromne żółwie morskie, jakby żywcem wyjęte z bajek. Nawet ruszały się w taki sam leniwy sposób. Klasa.

Samo nurkowanie trwało łącznie prawie 5 godzin, z godzinną przerwą na lunch, który niestety musiałem zostawić na łódce, bo w drodze powrotnej rzucało jeszcze bardziej. Kilka osób zdecydowało się nawet wrócić do Cairns wycieczkowym helikopterem, za co musieli oczywiście słono zapłacić. 10 minutowe polatanie nad Rafą kosztowało ponad $100, więc powrót na ląd musiał kosztować kilka razy tyle. Pewnie taki mają plan, że najpierw nas ostro wytrzęsą, a potem część ludzi zabuli aby tylko uniknąć tego w drodze powrotnej. Cwane. W Cairns lądujemy jakoś po 16 i udaje nam się dotrzeć przed zmrokiem na darmowy parking w okolice miasteczka Babinda. Teraz przesuwamy się już na południe, ponownie w stronę Brisbane, gdzie za 6 dni opuszczamy już Australię. Chlip.

T.

Cape Tribulation

Sobota 14/05

Czekaliśmy na ten dzień grubo ponad dwa tygodnie, czyli od czasu jak pierwszy raz usłyszeliśmy, że nie możemy tu nie przyjechać. Wszyscy opisywali ten przylądek jako jedno z najpiękniejszych miejsc w Australii, tutaj las deszczowy styka się z oceanem. Aby się tutaj dostać trzeba kupić bilet na prom linowy, bo w promieniu 200km nie ma żadnego mostu, a jedyna alternatywna droga jest o 150 km dłuższa i nieprzejezdna bez napędu na 4 koła. Promem płyniemy jakieś 3 minuty po bardzo mętnej rzece Daintree, która aż roi się od krokodyli. Co krok widzimy znaki ostrzegawcze, żeby nie podchodzić blisko wody. Klasa.

W centrum informacji turystycznej udaje nam się przekonać bardzo miłą panią, żeby naładowała nam baterię do aparatu przy okazji dowiadując się gdzie można zobaczyć krokodyle, a gdzie można się pokąpać. Najpierw krokodyle. Kilkuminutowa trasa przez busz prowadzi nas w pobliże rzeki, którą to krokodyle dostają się do oceanu i odwrotnie. Oczywiście wszędzie znaki ostrzegawcze, że rzeka gryzie.




Spotykamy kilka osób również próbujących dojrzeć krokodyla, ale niestety nikomu ta sztuka się nie udaje. Po drodze spotykamy turystkę, która znalazła w swoim camperze wędkę, więc wybrała się tutaj na ryby. W pewnym momencie, żeby ominąć drzewo i nie iść po bagnie weszła spokojnie do wody. Brawo. Po pół godzinie szukania krokodyla dajemy w końcu spokój, niestety nie udało nam się żadnego zobaczyć. E za to zobaczyła węża i tak ją wystraszył, że odbiegła w kierunku rzeki, teoretycznie na tyle blisko, że mógł ją capnąć czający się tam, ewentualny, krokodyl. Podejrzewamy, że jak kogoś uda im się w ten sposób upolować, to wąż dostaje potem swoją działkę od krokodyla.

Potem idziemy połazić trochę po lesie deszczowym, podobno jednym z najstarszych na naszej planecie. Robimy łącznie 4 różne szlaki, co łącznie zabiera nam jakieś trzy godziny. Dwa ze szlaków prowadzą przez plażę, przed którą stoją znaki ostrzegające przed płaszczkami i meduzami.


Normalnie wszędzie coś się na człowieka czai. Łażenie po lesie tak nas zmęczyło, że potem idziemy popływać w rzece (podobno wolnej od krokodyli). Podczas kąpieli udaje nam się zobaczyć dwa żółwie, również zażywające kąpieli. Akurat jacyś ludzie je karmili, więc E nakręciła świetny filmik z żółwiem walczącym o bułkę z rybami. Na koniec zostawiliśmy sobie rejs po rzece Daintree, tej pełnej krokodyli. Trafiła nam się prywatna łódka, bo ludzie mający płynąć z nami nie przyszli o ustalonej godzinie i zostaliśmy sami. Elegancko. Krokodyle widzieliśmy cztery, trzy wygrzewające się na brzegu, a jeden płynął sobie niedaleko naszej łódki. Niesamowity widok. Na noc jedziemy znowu pod górę Malloy, bo nic innego w tej okolicy nie ma.

T.

P.S. Właśnie pofrunęliśmy pierwsze 500 zdjęć z Nowej Zelandii. Więcej na razie nie ma, więc jesteśmy na bieżąco. Linki na stronie zdjęcia oraz Nowa Zelandia. Prosiemy :)

Mareeba – Kuranda

Piątek 13/05

W nocy wstajemy na siku o 5.30, a także aby oglądać trzy planety widoczne nad australijskim niebem. Zjawisko bardzo fajne, planety widoczne koło siebie jak na dłoni, ale do dziś nie wiemy co to były za planety, a za każdym razem jak jesteśmy na sieci to zapominamy sprawdzić. Rano udajemy się nad wodospady Davies Creek, gdzie po kilkudziesięciominutowym marszu przez busz zażywamy kąpieli w lodowatej wodzie. A jako że byliśmy zupełnie sami, zażywamy jej na golasa, hehe.




Widzimy też pierwszego węża w Australii, właściwie nie węża a jego mordkę (ryjek? pyszczek?) i to z odległości kilkunastu metrów, bo bliżej nie podpełznął. I dobrze.

Potem jedziemy nad jeden z największych, o ile nie największy, wodospad w Australii – Baron Falls. Widoki absolutnie niesamowite.


Tuż obok wodospadu zatrzymuje się kolejka, którą można przejechać się z Cairns do Kurandy, a nad samym wodospadem leci wyciąg, którym można pokonać tę samą trasę. My po długich namysłach w końcu się nie zdecydowaliśmy, bo bilety w obie strony kosztowały ponad $100 na głowę. Po południu jedziemy połazić po przełęczy Massman, którą polecają w wielu przewodnikach i ulotkach.


Trasa okazuje się niewypałem, błąkaliśmy się już po o wiele lepszych lasach deszczowych, a miejsce do kąpieli było dość zatłoczone i trzeba było pływać w stroju. Pfff. Na noc kolejny darmowy parking niedaleko góry Molloy.

T.

Wodospady i jeziora

Środa 11/05 – Czwartek 12/05

W środę zwiedzamy łącznie chyba z 6 wodospadów, w połowie z nich zażywając kąpieli. Do tego spory kawałek jedziemy przepiękną trasą widokową po której nie da się jechać szybciej niż 60 km/h a na każdym z 1500 zakrętów zwalniać do 30. Inaczej pewny spadek w przepaść (ale za to jakie widoki po drodze w dół!).


W okolicach miejscowości Milla Milla zajeżdżamy na chyba najlepszy do tej pory punkt widokowy. Przed nami rozpościerała się ogromna dolina, cała w zieleni, masa pagórków, łąk i lasów, gdzieniegdzie wciśnięta mała osada albo miasteczko. Śliczny widok.


Na noc przypadł nam kolejny, piąty już z kolei, darmowy parking niedaleko Innot Hot Springs, gdzie nie ma nic ciekawego. Poza gorącymi źródłami, yes, yes.

Do gorących źródeł udajemy się z samego rana, bo już nie możemy się doczekać po tylu dniach kąpieli w lodowatej wodzie. Za wstęp do ośrodka trzeba było zapłacić $8 od osoby, a za to miałoby się dostęp do kilku basenów, każdy z wodą o innej temperaturze, z czego co najmniej dwa z gorącą. My do ośrodka nie wchodziliśmy, bo tuż obok płynął (darmowy) strumień, nad którym unosiła się para. Miejscami woda miała normalną temperaturę (znaczy lodowata), ale miejscami piasek aż parzył w nogi. Pierwszy raz coś takiego widzieliśmy. Cała sztuka polegała na tym, aby do miejsca gdzie woda parzyła dopuścić, rozkopując piasek, wody zimnej i dzięki temu otrzymać wodę idealnie ciepłą. Coś jak budowanie zamków z piasku na plaży, tylko budowaliśmy nie zamki a małe baseniki. Świetna zabawa a do tego po paru minutach można było się wygrzewać w cudownie ciepłej wodzie. Oczywiście co jakiś czas trzeba było albo znów dopuszczać wody zimnej, albo blokować jej dopływ, w zależności czy zaczynało nas parzyć czy mrozić. Mmmm, przydałyby się takie źródła w domu.

Po południu zaliczamy kilka okolicznych jezior pływając w każdym po kolei. Woda już nie tak ciepła jak rano, ale znowu nie tak mroźna jak w poprzednich dniach. Dawno nie czuliśmy się tak czyści jak po dzisiejszym dniu. Na wieczór zostawiliśmy sobie zwiedzanie dwóch drzew figowych, które rosły w pobliskich parkach narodowych. Napisałbym coś więcej o tych drzewach, ale nie ma to sensu. Nie jestem w stanie opisać tego jak one wyglądają, ani jakie zrobiły na nas wrażenie. To trzeba zobaczyć samemu. Na szczęście zdjęcia są już załączone, więc obejrzeć może każdy :)

Aha, śpimy znów na darmowym parkingu w pobliżu miasteczka Mareeba.

T.

Droga powrotna na południe

Sobota 23/04 – Niedziela 24/04

Pierwszy tydzień w Australii minął nam fantastycznie, ale niestety bardzo szybko. W ciągu tygodnia zrobiliśmy ponad 2 tysiące kilometrów świetnie się podczas tej jazdy bawiąc. Teraz czeka nas prawie 3 tys. km, ale tylko 4 dni na ich zrobienie, bo w środę musimy być w Melbourne gdzie zmieniamy auta. Wyruszamy zatem z samego rana i robimy tego dnia grubo ponad 800 km. Na noc znowu przypada nam darmowy parking w mieścinie o nazwie Pimba. Do tego mają tam prysznice na monety i za 2 dolary możemy wziąć gorący prysznic. Mmmm. Kolejnym dniem, który okazał się być naszym 100 dniem w podróży, była Wielka Niedziela. Wcinamy zatem świąteczne jaja w postaci jajecznicy na boczku i ruszamy dalej. Tego dnia robimy ponad 600km i zostawiamy Adelajdę daleko z tyłu. Cena paliwa na szczęście wraca do normy, czyli w okolice $1.40. Niestety zmienia się też droga i zamiast 2 pasów po jednym w każdą stronę mamy teraz 2-3 pasy w jedną stronę, a do tego masę aut obok nas. Lipa, dużo przyjemniej jeździło się po pustyni nie mając nikogo wokoło. Zmienia się również roślinność, przy drodze pojawiają się łąki, lasy, rzeki. Zamiast znaków przestrzegających przed potrąceniem kangura czy wielbłąda widzimy takie z wombatami, kretami czy kaczkami.

Na noc zatrzymujemy się na płatnym kempingu (potrzebujemy prądu) w miejscowości Meningie. Tu czeka nas niespodzianka, bo na kempingu nie ma miejsc. Australijczycy wykorzystują każdy dłuższy weekend na wyjazdy poza miasto, a Wielkanoc jest ich ulubionym terminem, znaleźć wtedy miejsce na polu kempingowym graniczy z cudem. Na szczęście mamy małe autko i pani w recepcji pozwala nam zostać na noc parkując tuż przed bramą, gdzie normalnie stoją stoliki. Miło z jej strony, bo nie mieliśmy najmniejszej ochoty szukać po nocy innego miejsca.

E.T

P.S. Internet w Macu uniemożliwia nam na razie załączenie jakichkolwiek zdjęć, ale jak tylko dorwiemy gdzieś lepszą sieć to zaraz wrzucimy co się da. W pierwszej kolejności całą Australię, abyście mogli popatrzeć na te miejsca o których piszemy.

Pioneer Valley - Townsville

Poniedziałek 09/05 – Wtorek 10/05

Rano jedziemy razem z naszymi nowymi znajomymi zwiedzać dwa wodospady i popływać w oczkach wodnych. Po drodze mamy do przekroczenia trzy mosty, wszystkie pod wodą jakieś kilkadziesiąt centymetrów. Po chwili wahania atakujemy pierwszy most i na szczęście udaje nam się przejechać.


Tak samo dwa kolejne, chociaż przy jednym nurt wody spychał nas ostro w jedną stronę. Dobrze, że nie widział nas nikt z wypożyczalni aut, bo mielibyśmy, mówiąc oględnie, spore problemy. Zanim udaje nam się dotrzeć do pierwszego wodospadu mamy jeszcze do pokonania 15 metrowy strumyk, tym razem bez mostu, za to na piechotę. Ciężko było bo kamienie śliskie a woda zimna (i mokra).




Same wodospady całkiem przyjemne, ale dużo bardziej podobała nam się kąpiel w źródlanej wodzie. Zimno jak diabli, ale przyjemnie odświeżająco. Po południu jedziemy kolejne kilkaset kilometrów na północ dojeżdżając aż do miasta o nazwie Townsville. No, prawie, bo zatrzymujemy się 20km przed nim na bezpłatnym parkingu przy autostradzie. A tu niespodzianka: ciepłe prysznice, pokój telewizyjny, prąd, pełen luksus a do tego wszystko za darmochę. Mmmm, jeszcze tu wrócimy.

We wtorek jedziemy do Townsville, bo podobno w bibliotece jest bezpłatny Internet. I był. I to jaki! Przed biblioteką ustawione stoliki, obok gniazdka z prądem, wi-fi hula aż miło. Do tego słonko miło praży, 27 stopni, lekki wiaterek. Klasa. Posiedzieliśmy tak dobre 3 godziny, bo dawno nas na sieci nie było. Postanowiliśmy też, że w drodze powrotnej zajedziemy tu raz jeszcze, tym razem z przygotowanymi do wysłania zdjęciami. Po południu znowu jedziemy popływać. Raz trafiła nam się cieplejsza woda w Paradise Waterhole, a raz lodowata zaraz przy wodospadzie Big Crystal Creek. Tysiące małych igiełek przebijały ciało przy każdym wejściu do wody. Ale za to nie trzeba już szukać pryszniców, hehe. Śpimy znowu na bezpłatnym, parkingu niedaleko miasteczka Ingham.

T.