Trasa na północ

Sobota 07/05 – Niedziela 08/05

Po opuszczeniu parkingu (brr ponownie, rano nie wyglądał lepiej niż wieczorem, jedyna różnica to trzeźwi acz skacowani lokatorzy) jedziemy w kierunku Gór Szklarniowych (musimy sprawdzić jak to się rzeczywiście po polsku nazywa, bo to jest tłumaczenie dosłowne), które nas mocno rozczarowały. Widoki takie sobie, szlaki nijakie, oznakowanie słabe. Po paru godzinach zapakowaliśmy się zatem do auta i pojechaliśmy dalej na północ.


Po drodze mijaliśmy Australia Zoo, czyli zoo założone przez nieżyjącego już Steve Irwina, łowcę krokodyli. Co ciekawe, nadal widnieje on na wielu billboardach zachęcających do odwiedzenia zoo. Nas nie przekonał, bo wstęp kosztował $50 a my już widzieliśmy co mieliśmy zaplanowane ze zwierzaków. Dziś zrobiliśmy jakieś 500km, na noc zatrzymaliśmy się na bezpłatnym parkingu z zimnymi prysznicami, a na kolację zrobiliśmy prawdziwe spaghetti z mięskiem. Mmmm. Kto jadł u nas taki makaron z takim mięskiem ten wie o co chodzi :)

W niedzielę również nie robiliśmy niczego ciekawego, przejechaliśmy kolejne 500 km na północ zostawiając z tyłu miasto o nazwie Rockhampton, gdzie parę lat temu widziano w morzu 12 metrowego krokodyla. Tak, 12 metrów miało bydle, to nie pomyłka. W tym mniej więcej miejscu zaczyna się obszar słonowodnych krokodyli. Kąpiel niezalecana aż do dalekiej północy kontynentu, przy każdej plaży stoją odpowiednie znaki. Klasa. Z ciekawszych rzeczy jakie zdarzyły się tego dnia, to prawie zabrakło nam paliwa. Wpadliśmy w jakąś czarną dziurę jeśli chodzi o stacje i długo nie mogliśmy nic znaleźć, a na dodatek w naszym aucie chyba nie działała kontrolka rezerwy, bo nawet się nie zaświeciła mimo wskaźnika paliwa grubo poniżej literki E. W końcu zobaczyliśmy w oddali stację o nazwie Kalarka. Dawno się tak nie ucieszyliśmy :)

Na noc nie mieliśmy większego wyboru, bo w okolicy znajdował się tylko 1 darmowy parking, jak na złość jakieś 15 km od głównej drogi, z czego 8 po żwirze. Jadąc tam o zmierzchu baliśmy się, że znowu będziemy sami w środku lasu, ale na szczęście zastaliśmy tam parę młodych Kanadyjczyków, co ciekawe, w identycznym aucie jak nasze. Panna miała prawie łzy w oczach jak się z nami witała, bo okazali się być większymi panikarzami niż my hehe :)

T.

Kempingowanie w Australii

No właśnie, jak to z tym tutaj jest? Ano jest bardzo dobrze, w okresach wakacyjnych albo świątecznych na drodze co drugi samochód to kamper, albo osobówka z przyczepą. Australijczycy kochają biwakowanie. Parków kempingowych jest od groma, w każdej mieścinie jest ich kilka, w większych miastach nawet kilkanaście. Ceny mają różniaste, wszystko zależy od standardu i położenia. Jeśli w ośrodku znajduje się basen, spa i wypasiona kuchnia z 4 dostępnymi lodówkami, to nie ma mowy o cenie mniejszej niż 30-35 dolarów za dwie osoby w przyczepie. Czasem nawet ponad 40. Ale jeśli nie ma nic poza prysznicami i zwykłą kuchenką gazową, to można zostać na noc nawet za 15 dolarów. Podłączenie prądu kosztuje przeważnie dodatkowe 3-8 dolarów. Identyczne ceny są za rozbicie namiotu, jest to traktowane tak samo jak kempingowanie w przyczepie. Za wynajęcie domku w takim ośrodku przeważnie wydać trzeba coś koło $100. Sporo.

Poza zwykłymi polami kempingowymi opisanymi powyżej w Australii znajdziemy ogromną ilość miejsc postojowych, przeważnie przy głównych drogach. Nie ma tutaj nic więcej niż toalety, kilka ławeczek i bieżąca woda (a czasem nawet nie ma toalet/wody) ale za to w takich miejscach można zostać na noc za darmochę. Ha! Są nawet specjalne książki, które opisują każde takie miejsce wraz ze wskazówkami dojazdu. Nam udało się taka książeczkę dorwać i bardzo to sobie chwalimy, bo bardzo ułatwia to planowanie dnia. Zwłaszcza że staramy się unikać jazdy po zmroku, bo na drogach masa dzikich zwierząt, a takie bliskie spotkanie z kangurem/wombatem/wielbłądem może nas sporo kosztować. W ciągu 3 tygodni w Australii spędziliśmy na darmowych parkingach 10 nocy i bardzo to sobie chwalimy, bo dzięki temu oszczędziliśmy już pewnie koło 1000 PLN, a kolejny tysiąc oszczędzimy w najbliższych tygodniach. Niestety czasem trzeba spać na płatnym kempingu ze względu na prąd, którego potrzebujemy do naładowania baterii w aparacie czy laptopie. No i prysznic też czasem wypada wziąć :). Ale z tym bywa dużo lepiej, bo na niektórych darmowych postojach trafiają się prysznice za które płaci się 2-3 dolary albo w pobliskim barze, albo wrzucając monety. Gdyby było takich więcej, oszczędzilibyśmy fortunę.

E.T

Złote Wybrzeże i Tamborine NP

Piątek 06/05

Dziś dotarliśmy nad Złote Wybrzeże, które znajduje się w sąsiedztwie Brisbane. Odwiedziliśmy kilka miejscowości na dłużej zatrzymując się w Coolangatta, gdzie podziwialiśmy widoki z Point Danger. W tutejszym centrum informacyjnym dowiedzieliśmy się, że w okolicy znajduje się park narodowy Tamborine z ciekawymi szlakami prowadzącymi przez las deszczowy które warto schodzić jeśli już znudzi się człowiekowi plaża. Leśne szlaki zostały zatem zaplanowane na popołudnie, a wcześniej udaliśmy się do Surfers Paradise na plażę, gdzie zaliczyliśmy kąpiel w południowym Pacyfiku. Kiedy już plaża się nam znudziła ruszyliśmy do Tamborine. Z ulotek wybraliśmy sobie do pokonania dwa szlaki. Pierwszy prowadził nas przez prawdziwie dziki las deszczowy z olbrzymimi drzewami i ich ogromniastymi korzeniami


Tam też pierwszy raz zobaczyliśmy kangury żyjące na wolności. Skakały sobie koło ścieżki, którą przechodziliśmy co jakiś czas zatrzymując się i obserwując co też wyczyniamy. Klasa.

Drugi szlak wiódł do wodospadu Witches Falls. Na początku był bardzo nudny, żadnej ciekawej roślinności, żadnych kangurów, sam wodospad też nie wypadł imponująco. Dopiero w drodze powrotnej (robiliśmy pętlę) trafiliśmy na ciekawsze zakątki, w tym ukryte laguny.


Tego dnia zrobiliśmy sporo zdjęć, więc obie nasze baterie wymagały ładowania, co wiązało się z nocowaniem na płatnym parkingu gdzie moglibyśmy podpiąć się do prądu. Jak na złość okolica w której wylądowaliśmy była czarną plamą na mapie. Dobre 2 godziny spędziliśmy objeżdżając pobliskie miasteczka w poszukiwaniu miejsca parkingowego. W końcu znalazł się jakiś ośrodek (Glass House Mountains Tourist Park), z perspektywy czasu jeden z gorszych w jakich byliśmy, a i tak policzyli nas $25 za noc (miejsce bez prądu; nasze baterie ładowaliśmy w pralni, bo nawet kuchni nie było). Podobnie jak to było w okolicach Sydney tu też mieszkali ludzie „na stałe”. Brrr.

E.T

W drodze do Brisbane – Byron Bay – Tweed Valley

Środa 04/05 - Czwartek 05/05

Środę przywitaliśmy wczesną pobudką, bo dziś w planach do pokonania mamy sporo kilometrów. Ponieważ nie znaleźliśmy nic konkretnego do zwiedzania na północ od Sydney postanowiliśmy czym prędzej przedostać się w pobliże Brisbane, a potem oczywiście kierować się dalej na północ do Cairns. W środę zahaczyliśmy zatem o Newcastle, Port Macquaire i Coffs Harbour. Zrobiliśmy drobne zakupy, posiedzieliśmy chwilę w Macu na sieci, a na wieczór zjechaliśmy na darmowy parking Halfway Creek niedaleko Grafton z gorącymi prysznicami na pobliskiej stacji paliw za jedyne $2. Nasz licznik w samochodzie przesunął się po dzisiejszym dniu o dobre 600 km do przodu.

W czwartek zwiedzaliśmy już znacznie więcej. Pacific Hwy wyprowadziła nas do Zatoki i Przylądka Byron, który oprócz tego że jest bardzo urokliwym miejscem z licznymi szlakami pieszymi wiodącymi przez deszczowe lasy, słynie także z tego, że właśnie tam znajduje się najbardziej wysunięty na wschód punkt Australii.



Co więcej, jak się okazuje częstymi bywalcami wspomnianej zatoki są stada delfinów. T. widział całego akurat w momencie podskoku, ja musiałam zadowolić się samymi płetwami, które co pewien czas wynurzały się ze wzburzonego tego dnia oceanu. A potem przegonił nas deszcz. Lało tak mocno, że w końcu musieliśmy wrócić do auta i przebrać ciuchy. Potem już uzbrojeni w palta przeciwdeszczowe zwiedziliśmy resztę okolicy w tym białą morską latarnię.

Z ulotki, którą dorwaliśmy w lokalnym centrum informacji dowiedzieliśmy się, że niedaleko Byron Bay znajduje się imponująca góra Mt Warning, do której droga prowadzi przez najprawdziwszy las deszczowy.


Początkowo mieliśmy w planach wejście na sam szczyt jednak późna pora ostudziła nasze zapały (do zachodu słońca zostały 3h, a na wejście i zejście trzeba by zarezerwować ok.5h). Zadowoliliśmy się w końcu krótszym półgodzinnym szlakiem, który wił się przez mały potok wśród zachwycających gigantycznych liściastych drzew, zwisających z nich lian, różnych odmian palm i innej typowej zapewne dla deszczowego lasu roślinności. Na nocleg wybieramy bezpłatny parking w Dolinie Tweed (Stotts Island Nature Reserve), gdzie spotykamy drugiego spaceshipa z młodymi Anglikami.

E.

Blue Mountains

Wtorek 03/05

Za nami najzimniejsza noc jaką spędziliśmy w Australii, grubo poniżej 10 st. A poranek przywitał nas mżawką. Grubsze ciuchy znów powróciły do łask. Po śniadaniowej jajecznicy ruszamy na szlak poprzez Góry Błękitne, które naprawdę są błękitne. W jakiejś ulotce informacyjnej znaleźliśmy naukowe wyjaśnienie tego niesamowitego zjawiska. Ogólnie chodzi tu o złudzenie optyczne, gdy patrzymy na obiekty daleko oddalone od nas poprzez powietrze wysoce nasycone cząsteczkami wody, które pod wpływem odbicia od promieni słonecznych widzimy jako niebieską poświatę.

Początkowo widoczność była bardzo utrudniona, ponieważ tak jakby wszystkie chmury świata zbuntowały się i osiadły w całej dolinie. Na szczęście po godzinie chmury zaczęły odpuszczać i ujrzeliśmy gęsto zalesioną dolinę nad którą wznosiły się błękitne szczyty.


Było to nasze pierwsze prawdziwe zetknięcie z australijskim buszem i całą drogę uważnie patrzyliśmy pod nogi, czy aby coś tam na nas nie czyha pełzającego. Busz był momentami tak gęsty, że nie było widać nieba i maszerowaliśmy w półmroku. Największe wrażenie zrobiły na nas gigantyczne skalne schody (około 1000), po których musieliśmy zejść na sam dół wąwozu oraz trzy wielkie skały stojące koło siebie nazwane trzema siostrami (według jednej z legend dawno temu lokalny mag uchronił trzy niewiasty przed niechcianymi zalotami zamieniając je w kamienie; niestety zmarło mu się zanim je odczarował i tak bidulki stoją po dziś dzień).


Zrobiliśmy łącznie kilka różnych szlaków co zajęło nam grubo ponad 4 godziny. Zdrowo się przy tym napociliśmy, bo co chwilę musieliśmy się albo ostro wspinać, albo schodzić w dół. Ogólnie wyprawa super, tylko pogoda mogłaby być odrobinę lepsza.

Po południu robimy kolejne kilkaset kilometrów na północ i na noc zatrzymujemy się na darmowym parkingu przy miejscowości Bilpin. Znowu byliśmy sami w lesie, ale tym razem niedaleko drogi i udało nam się przetrwać noc. Ale obiecaliśmy sobie że to już ostatni raz śpimy sami, bo szkoda naszych nerwów.

E.T.

Featherdale Wildlife Park

Poniedziałek 02/05

Dzisiaj jedziemy zobaczyć koale. I kangury. I krokodyle. Hehe. Parków takich jak ten mają w Australii dziesiątki. Niektóre nazywają się sanktuaria dla zwierząt, inne parki, jeszcze inne zwyczajnie zoo. Długo nie mogliśmy się zdecydować, do którego chcemy jechać, ale ten okazał się być blisko Sydney, a do tego po drodze do Gór Błękitnych, do których chcemy wybrać się we wtorek. A zatem atakujemy.


Bilety - $25 od głowy, ale zdecydowanie warto. Już przy samym wejściu witają nas biegające (a właściwie skaczące) sobie swobodnie wokół nas kangury. Nie w żadnych klatkach czy zagrodach, normalnie biegają tam gdzie my chodzimy. Tak samo emu i jakieś dziwne ptaszyska o długich dziobach. Klasa. Nikt się nie boi, każdy podchodzi żeby się przywitać i wyniuchać ewentualne jedzenie, które z ręki wręcz wyrywają, zwłaszcza emu. Kangury dają się głaskać i tulić, chętnie pozują również do zdjęć. Było ich tam pewnie ze sto, jak nie lepiej. Małe jak króliki, wielkie jak człowiek. Szare, czerwone, rude, nawet białe albinosy (ale te miały osobne wybiegi).

Po kangurach idziemy oglądać koale. Mmmm, chyba najfajniejsze stworzenia na świecie. Siedzą na drzewach i albo wpierdzielają liście, albo śpią. Pełen luz, zero zainteresowania otoczeniem. Do jednego można było się przytulać i pozować do zdjęć. Co chwilę nowy człowiek koło niego stawał, głaskał, tulił, ocierał się nosem (ok, tylko jeden taki człek się znalazł :)) a on nic, wcina swoje liście, nawet nie mrugnie. Totalny zen.



Mi najbardziej spodobał się miś o imieniu Charlie, staruszek już jak na koalę, bo 10 latek mu stuknęło w tym roku (można poznać na zdjęciach po fryzurze jak Einstein) Bitą godzinę nie ruszył się o nawet o cal tylko zasuwał z obiadem. Bóg!

Potem przyszła pora na pana krokodyla. Ależ wielkie bydle, chyba ze 6 metrów. Ogromne wrażenie robi i z miejsca czuć do takiego zwierzęcia respekt. Gadzisko podobnie jak misie też prezentowało pełen luz i zero ruchu. Nic dziwnego, bo jego okres karmienia już minął i teraz będzie głodował 6 miesięcy! Ugh. Pracownicy ogrodu powiedzieli, że i tak mamy szczęście bo go widzimy. Często spędza całe dnie na dnie swojego basenu.

Kolejne były wombaty, na nasze oko dalecy kuzyni naszej świni. Cały czas albo ryły jakieś tunele albo wcinały jakieś trociny. Po wombatach oglądamy dwa diabły tasmańskie, biegające uporczywie wokół swoich wybiegów. Szalone. Co jakiś czas obracały się znienacka wokół własnej osi, dokładnie jak w bajce :)

Na koniec popatrzeliśmy na śmiesznie kołyszące się podczas chodzenia pingwiny i na dalekich, nieszczekających kuzynów naszych psów czyli dingo.

Do tego w parku była cała masa różnych gatunków ptaków, trochę węży i kilka jaszczurek. W sumie w parku zeszły nam dobre 3 godziny, z czego pewnie 90% czasu siedzieliśmy z koalami i kangurami. Niesamowite stworzenia. Po opuszczeniu parku kierujemy się w stronę Gór Błękitnych, gdzie z braku innych opcji w okolicy nocujemy na płatnym parkingu ($26).

T.

Sydney

Niedziela 01/05

Wczesna pobudka, z samochodowej lodówki chwytamy przygotowane wczoraj wieczorem kanapki i lecimy na pociąg. Jest niedzielny poranek, więc oprócz nas chyba tylko jedna osoba którą widzieliśmy wcześniej na peronie podróżuje do centrum.



Na trasie czeka nas jedna przesiadka, bo nasza niebieska linia odbija gdzieś po drodze – mimo to już po godzinie jesteśmy w samym środku miasta. Wysiadamy na Circular Quay. Stąd już widać słynny most portowy (Sydney Harbour Bridge). Biura turystyczne organizują nawet wspinaczki dla śmiałków. My jedynie idziemy przejść się mostem i porobić z niego panoramiczne zdjęcia miasta i słynnej Opery, która stoi sobie po sąsiedzku. Potem udajemy się pod samą Operę. Kolejna seria zdjęć.



Obok Opery znajduje się wejście do Królewskich Ogrodów Botanicznych – nasz książkowy przewodnik je zachwalał więc wchodzimy, za darmo. Ogrody rzeczywiście są urokliwe. Wszędzie jest zielono, wiosennie, wcale nie widać że to już jesień. Duże hibiskusy kwitną na żółto, biało i różowo. Ludzie odpoczywają, rodzice biegają za małymi dzieciakami, duże ptaki z długimi czarnymi dziobami po raz zachodzą nam drogę. Na gałęziach siedzą dorodne papugi, a gdzieś w oddali nad koronami drzew wznoszą się wysokie drapacze chmur.


I pomiędzy tym wszystkim zauważamy liczne stado nietoperzy oblepiające najwyższe drzewa w parku. Dopiero z bliska okazuje się, że to nie nietoperze a latające lisy. Rudawe pyszczki i skrzydła, których nawet Batman by się nie powstydził. Fajny widok, gdy tak wisiały wszystkie główkami w dół, a co niektóry rozpościerał skrzydła. Kilka nawet przeleciało nad naszymi głowami.

Z parku udajemy się do miejsca, które było na mojej liście sydneyowskich turystycznych atrakcji, jak tylko okazało się że jedziemy do Australii. Bourke Street Bakery bo o tym mowa to mała piekarnia słynna przede wszystkim ze swoich znakomitych wypieków, a w drugiej kolejności z książki pod tym samym tytułem co nazwa tego miejsca, którą zdarzyło mi się przerabiać jeszcze w Danii. Na drogę kupiliśmy sobie dwa chleby, a w ramach deseru zamówiliśmy 3 terteletki z czekoladą, lemon curd i rabarbarem. Pycha!!!

A potem łapiemy miejski autobus, który zabiera nas na plażę Bondi. A tam masa ludzi, a w tym pełno surferów, bo fale niesamowite. Udajemy się na punkt widokowy osadzony na skałkach, z którego rozpościera się widok na pobliską zatokę. Akurat trafił się nam fajny moment w ciągu dnia, bo było widać jak szalone morze coraz bardziej wdziera się na ląd pożerając kolejne skałki.


Niby lajtowy dzień, a jednak zmęczył nas bardzo, wracamy więc do centrum i łapiemy nasz powrotny pociąg do Heatcote. W nocy po raz pierwszy usłyszeliśmy jak to jest kiedy wyładowuje się bateria w aucie zasilająca nasze lampki, DVD i lodówkę. No cóż, auto cały dzień stało, więc nie było kiedy jej podładować. Po tym jak T. odciął główne zasilanie wszystkie dziwne dźwięki i migające DVD i radio ucichły, i można było iść spokojnie spać.

E.