W drodze do Brisbane – Byron Bay – Tweed Valley

Środa 04/05 - Czwartek 05/05

Środę przywitaliśmy wczesną pobudką, bo dziś w planach do pokonania mamy sporo kilometrów. Ponieważ nie znaleźliśmy nic konkretnego do zwiedzania na północ od Sydney postanowiliśmy czym prędzej przedostać się w pobliże Brisbane, a potem oczywiście kierować się dalej na północ do Cairns. W środę zahaczyliśmy zatem o Newcastle, Port Macquaire i Coffs Harbour. Zrobiliśmy drobne zakupy, posiedzieliśmy chwilę w Macu na sieci, a na wieczór zjechaliśmy na darmowy parking Halfway Creek niedaleko Grafton z gorącymi prysznicami na pobliskiej stacji paliw za jedyne $2. Nasz licznik w samochodzie przesunął się po dzisiejszym dniu o dobre 600 km do przodu.

W czwartek zwiedzaliśmy już znacznie więcej. Pacific Hwy wyprowadziła nas do Zatoki i Przylądka Byron, który oprócz tego że jest bardzo urokliwym miejscem z licznymi szlakami pieszymi wiodącymi przez deszczowe lasy, słynie także z tego, że właśnie tam znajduje się najbardziej wysunięty na wschód punkt Australii.



Co więcej, jak się okazuje częstymi bywalcami wspomnianej zatoki są stada delfinów. T. widział całego akurat w momencie podskoku, ja musiałam zadowolić się samymi płetwami, które co pewien czas wynurzały się ze wzburzonego tego dnia oceanu. A potem przegonił nas deszcz. Lało tak mocno, że w końcu musieliśmy wrócić do auta i przebrać ciuchy. Potem już uzbrojeni w palta przeciwdeszczowe zwiedziliśmy resztę okolicy w tym białą morską latarnię.

Z ulotki, którą dorwaliśmy w lokalnym centrum informacji dowiedzieliśmy się, że niedaleko Byron Bay znajduje się imponująca góra Mt Warning, do której droga prowadzi przez najprawdziwszy las deszczowy.


Początkowo mieliśmy w planach wejście na sam szczyt jednak późna pora ostudziła nasze zapały (do zachodu słońca zostały 3h, a na wejście i zejście trzeba by zarezerwować ok.5h). Zadowoliliśmy się w końcu krótszym półgodzinnym szlakiem, który wił się przez mały potok wśród zachwycających gigantycznych liściastych drzew, zwisających z nich lian, różnych odmian palm i innej typowej zapewne dla deszczowego lasu roślinności. Na nocleg wybieramy bezpłatny parking w Dolinie Tweed (Stotts Island Nature Reserve), gdzie spotykamy drugiego spaceshipa z młodymi Anglikami.

E.

Blue Mountains

Wtorek 03/05

Za nami najzimniejsza noc jaką spędziliśmy w Australii, grubo poniżej 10 st. A poranek przywitał nas mżawką. Grubsze ciuchy znów powróciły do łask. Po śniadaniowej jajecznicy ruszamy na szlak poprzez Góry Błękitne, które naprawdę są błękitne. W jakiejś ulotce informacyjnej znaleźliśmy naukowe wyjaśnienie tego niesamowitego zjawiska. Ogólnie chodzi tu o złudzenie optyczne, gdy patrzymy na obiekty daleko oddalone od nas poprzez powietrze wysoce nasycone cząsteczkami wody, które pod wpływem odbicia od promieni słonecznych widzimy jako niebieską poświatę.

Początkowo widoczność była bardzo utrudniona, ponieważ tak jakby wszystkie chmury świata zbuntowały się i osiadły w całej dolinie. Na szczęście po godzinie chmury zaczęły odpuszczać i ujrzeliśmy gęsto zalesioną dolinę nad którą wznosiły się błękitne szczyty.


Było to nasze pierwsze prawdziwe zetknięcie z australijskim buszem i całą drogę uważnie patrzyliśmy pod nogi, czy aby coś tam na nas nie czyha pełzającego. Busz był momentami tak gęsty, że nie było widać nieba i maszerowaliśmy w półmroku. Największe wrażenie zrobiły na nas gigantyczne skalne schody (około 1000), po których musieliśmy zejść na sam dół wąwozu oraz trzy wielkie skały stojące koło siebie nazwane trzema siostrami (według jednej z legend dawno temu lokalny mag uchronił trzy niewiasty przed niechcianymi zalotami zamieniając je w kamienie; niestety zmarło mu się zanim je odczarował i tak bidulki stoją po dziś dzień).


Zrobiliśmy łącznie kilka różnych szlaków co zajęło nam grubo ponad 4 godziny. Zdrowo się przy tym napociliśmy, bo co chwilę musieliśmy się albo ostro wspinać, albo schodzić w dół. Ogólnie wyprawa super, tylko pogoda mogłaby być odrobinę lepsza.

Po południu robimy kolejne kilkaset kilometrów na północ i na noc zatrzymujemy się na darmowym parkingu przy miejscowości Bilpin. Znowu byliśmy sami w lesie, ale tym razem niedaleko drogi i udało nam się przetrwać noc. Ale obiecaliśmy sobie że to już ostatni raz śpimy sami, bo szkoda naszych nerwów.

E.T.

Featherdale Wildlife Park

Poniedziałek 02/05

Dzisiaj jedziemy zobaczyć koale. I kangury. I krokodyle. Hehe. Parków takich jak ten mają w Australii dziesiątki. Niektóre nazywają się sanktuaria dla zwierząt, inne parki, jeszcze inne zwyczajnie zoo. Długo nie mogliśmy się zdecydować, do którego chcemy jechać, ale ten okazał się być blisko Sydney, a do tego po drodze do Gór Błękitnych, do których chcemy wybrać się we wtorek. A zatem atakujemy.


Bilety - $25 od głowy, ale zdecydowanie warto. Już przy samym wejściu witają nas biegające (a właściwie skaczące) sobie swobodnie wokół nas kangury. Nie w żadnych klatkach czy zagrodach, normalnie biegają tam gdzie my chodzimy. Tak samo emu i jakieś dziwne ptaszyska o długich dziobach. Klasa. Nikt się nie boi, każdy podchodzi żeby się przywitać i wyniuchać ewentualne jedzenie, które z ręki wręcz wyrywają, zwłaszcza emu. Kangury dają się głaskać i tulić, chętnie pozują również do zdjęć. Było ich tam pewnie ze sto, jak nie lepiej. Małe jak króliki, wielkie jak człowiek. Szare, czerwone, rude, nawet białe albinosy (ale te miały osobne wybiegi).

Po kangurach idziemy oglądać koale. Mmmm, chyba najfajniejsze stworzenia na świecie. Siedzą na drzewach i albo wpierdzielają liście, albo śpią. Pełen luz, zero zainteresowania otoczeniem. Do jednego można było się przytulać i pozować do zdjęć. Co chwilę nowy człowiek koło niego stawał, głaskał, tulił, ocierał się nosem (ok, tylko jeden taki człek się znalazł :)) a on nic, wcina swoje liście, nawet nie mrugnie. Totalny zen.



Mi najbardziej spodobał się miś o imieniu Charlie, staruszek już jak na koalę, bo 10 latek mu stuknęło w tym roku (można poznać na zdjęciach po fryzurze jak Einstein) Bitą godzinę nie ruszył się o nawet o cal tylko zasuwał z obiadem. Bóg!

Potem przyszła pora na pana krokodyla. Ależ wielkie bydle, chyba ze 6 metrów. Ogromne wrażenie robi i z miejsca czuć do takiego zwierzęcia respekt. Gadzisko podobnie jak misie też prezentowało pełen luz i zero ruchu. Nic dziwnego, bo jego okres karmienia już minął i teraz będzie głodował 6 miesięcy! Ugh. Pracownicy ogrodu powiedzieli, że i tak mamy szczęście bo go widzimy. Często spędza całe dnie na dnie swojego basenu.

Kolejne były wombaty, na nasze oko dalecy kuzyni naszej świni. Cały czas albo ryły jakieś tunele albo wcinały jakieś trociny. Po wombatach oglądamy dwa diabły tasmańskie, biegające uporczywie wokół swoich wybiegów. Szalone. Co jakiś czas obracały się znienacka wokół własnej osi, dokładnie jak w bajce :)

Na koniec popatrzeliśmy na śmiesznie kołyszące się podczas chodzenia pingwiny i na dalekich, nieszczekających kuzynów naszych psów czyli dingo.

Do tego w parku była cała masa różnych gatunków ptaków, trochę węży i kilka jaszczurek. W sumie w parku zeszły nam dobre 3 godziny, z czego pewnie 90% czasu siedzieliśmy z koalami i kangurami. Niesamowite stworzenia. Po opuszczeniu parku kierujemy się w stronę Gór Błękitnych, gdzie z braku innych opcji w okolicy nocujemy na płatnym parkingu ($26).

T.

Sydney

Niedziela 01/05

Wczesna pobudka, z samochodowej lodówki chwytamy przygotowane wczoraj wieczorem kanapki i lecimy na pociąg. Jest niedzielny poranek, więc oprócz nas chyba tylko jedna osoba którą widzieliśmy wcześniej na peronie podróżuje do centrum.



Na trasie czeka nas jedna przesiadka, bo nasza niebieska linia odbija gdzieś po drodze – mimo to już po godzinie jesteśmy w samym środku miasta. Wysiadamy na Circular Quay. Stąd już widać słynny most portowy (Sydney Harbour Bridge). Biura turystyczne organizują nawet wspinaczki dla śmiałków. My jedynie idziemy przejść się mostem i porobić z niego panoramiczne zdjęcia miasta i słynnej Opery, która stoi sobie po sąsiedzku. Potem udajemy się pod samą Operę. Kolejna seria zdjęć.



Obok Opery znajduje się wejście do Królewskich Ogrodów Botanicznych – nasz książkowy przewodnik je zachwalał więc wchodzimy, za darmo. Ogrody rzeczywiście są urokliwe. Wszędzie jest zielono, wiosennie, wcale nie widać że to już jesień. Duże hibiskusy kwitną na żółto, biało i różowo. Ludzie odpoczywają, rodzice biegają za małymi dzieciakami, duże ptaki z długimi czarnymi dziobami po raz zachodzą nam drogę. Na gałęziach siedzą dorodne papugi, a gdzieś w oddali nad koronami drzew wznoszą się wysokie drapacze chmur.


I pomiędzy tym wszystkim zauważamy liczne stado nietoperzy oblepiające najwyższe drzewa w parku. Dopiero z bliska okazuje się, że to nie nietoperze a latające lisy. Rudawe pyszczki i skrzydła, których nawet Batman by się nie powstydził. Fajny widok, gdy tak wisiały wszystkie główkami w dół, a co niektóry rozpościerał skrzydła. Kilka nawet przeleciało nad naszymi głowami.

Z parku udajemy się do miejsca, które było na mojej liście sydneyowskich turystycznych atrakcji, jak tylko okazało się że jedziemy do Australii. Bourke Street Bakery bo o tym mowa to mała piekarnia słynna przede wszystkim ze swoich znakomitych wypieków, a w drugiej kolejności z książki pod tym samym tytułem co nazwa tego miejsca, którą zdarzyło mi się przerabiać jeszcze w Danii. Na drogę kupiliśmy sobie dwa chleby, a w ramach deseru zamówiliśmy 3 terteletki z czekoladą, lemon curd i rabarbarem. Pycha!!!

A potem łapiemy miejski autobus, który zabiera nas na plażę Bondi. A tam masa ludzi, a w tym pełno surferów, bo fale niesamowite. Udajemy się na punkt widokowy osadzony na skałkach, z którego rozpościera się widok na pobliską zatokę. Akurat trafił się nam fajny moment w ciągu dnia, bo było widać jak szalone morze coraz bardziej wdziera się na ląd pożerając kolejne skałki.


Niby lajtowy dzień, a jednak zmęczył nas bardzo, wracamy więc do centrum i łapiemy nasz powrotny pociąg do Heatcote. W nocy po raz pierwszy usłyszeliśmy jak to jest kiedy wyładowuje się bateria w aucie zasilająca nasze lampki, DVD i lodówkę. No cóż, auto cały dzień stało, więc nie było kiedy jej podładować. Po tym jak T. odciął główne zasilanie wszystkie dziwne dźwięki i migające DVD i radio ucichły, i można było iść spokojnie spać.

E.

W drodze do Sydney

Piątek 29/04 – Sobota 30/04

Przez kolejne dwa dni działo się niewiele. Większość czasu spędziliśmy w drodze, bo sam stan Victoria nie oferował nam niczego ciekawego. Na piątkową noc wybraliśmy sobie z książki darmowy parking o nazwie Yellow Pinch Don, do którego dotarliśmy już po zachodzie słońca. Okazało się, że jesteśmy jedynymi podróżnikami, którzy zdecydowali się na nocleg w tym miejscu. Nie byłoby w tym nic specjalnego gdyby nie fakt, że parking ten znajdował się dobry kilometr od głównej drogi w samym środku lasu. Już podczas przygotowywania kolacji czuliśmy się nieswojo. A to coś zawyje, a to coś zaszeleści…ale nic to, w końcu to tylko nasza wyobraźnia. Ale kiedy podczas posiłku E nagle wskoczyła na ławkę krzycząc, że coś na nią syczy tuż poza kręgiem światła po prostu się zawinęliśmy. Jak staliśmy tak uciekliśmy. W 30 sekund byliśmy spakowani i gotowi płacić każde pieniądze za parking z ludźmi. Na szczęście znaleźliśmy w książce kolejny darmowy parking oddalony od tego o jedyne 30 kilometrów. Tutaj tez byliśmy sami, ale parking był w samym środku miasta, więc jakoś przetrwaliśmy tę noc.

W sobotę zrobiliśmy kolejne kilkaset kilometrów i udało nam się dotrzeć do Sydney, a właściwie na jego przedmieścia. Do samego miasta nie wjechaliśmy ze względu na ceny kempingów zaczynające się od $40 i całkowity brak tych darmowych. Nam udało się znaleźć taki za $20 za noc, jedyne 35 km od centrum. Na miejscu poradzono nam, aby do samego Sydney nie pchać się autem, bo korki tam straszne, a na dodatek wydamy fortunę na parking. Pociągiem rzekli, jedźcie pociągiem! I tak uczyniliśmy. Jakieś 200 metrów od kempingu znajdowała się stacja kolejowa Heathcote i bilet w obie strony do samego centrum kosztował nas jedyne $8.20 od osoby. Fajnie. A zatem z samego rana uderzamy do Sydney.

E.T

Melbourne

Czwartek 28/04

Z samego rana opuszczamy nasze pole kempingowe pełne bezdomnych i udajemy się na zwiedzanie Melbourne. To na razie największe miasto jakie przyszło nam oglądać w Australii. Na ulicach spory ruch, ciężko znaleźć miejsce do parkowania, które nie będzie kosztować nas małej fortuny (np. $20 za 3 godziny parkingu, co kazano nam płacić w jednym z podziemnych parkingów). W końcu udaje się zaparkować całkiem niedaleko centrum i płacimy tylko $2,5 za 4 godziny. Huh. Po zostawieniu auta kierujemy się w stronę Federation Square czyli centrum miasta.



Tutaj zasadzamy się na darmowy autobus, którym możemy zwiedzić wiele z atrakcji jakie oferuje Melbourne. Autobus okazuje się bardzo sympatyczny, z jego pomocą zwiedzamy sporą część miasta, kilka razy po drodze wysiadając. Na Victoria’s Market kupujemy sporo pamiątek po całkiem rozsądnych cenach. Samo Melbourne wielce nas nie zachwyciło, ale może to mieć związek z tym, że od jakiegoś czasu nie przepadamy za dużymi miastami. Czujemy się w nich przytłoczeniu i nie bardzo mamy ochotę na zwiedzanie. Dużo bardziej podobają nam się małe mieściny (albo wręcz osady z 30 mieszkańcami), które mają niesamowity klimat.

Po przejażdżce autobusem wracamy do naszego autka i opuszczamy Melbourne kierując się na północ. Dzięki znakomitemu rozeznaniu kartograficznemu kapitana Ewy udaje nam się uniknąć wszystkich płatnych dróg, co jeszcze rano wydawało nam się niemożliwe. Ha!

Na noc zatrzymujemy się na darmowym parkingu gdzie spotykamy pierwszych Tasmańczyków (Tasmanów?). Ich opowieści nakręcają nas ostro na zwiedzanie Tasmanii, ale tym razem nie damy rady. Ale kiedyś na pewno.

E.T

Zmiana aut

Środa 27/04

Pobudka o pierwszym brzasku, bo do Melbourne jeszcze kawał, a mamy dziś do oddania i do odebrania 2 auta. Oczywiście już na dzień dobry dostajemy kłodę pod kulasy: zabrali nam pół godziny, bo przekroczyliśmy bezwiednie kolejną strefę czasowa. Szlag. Docieramy do Melbourne koło 11, ale kolejną godzinę zabiera nam znalezienie wypożyczali camperów. Bez pomocy miłej pani ze stacji benzynowej w życiu byśmy jej nie znaleźli, bo znajduje się na takim wypierdziejewie, że nawet na mapach miasta tej okolicy nie było. Potem już poszło całkiem sprawnie, odbieramy campera (przez kilka godzin mamy dwa auta, hehe), przechodzimy szybki kurs obsługi nowej maszyny. Potem przeprowadzka wszystkich tobołów i sprzątanie w naszym starym domu na kółkach. Na koniec zabieramy go na myjnię i jedziemy zwrócić. Trochę mieliśmy stracha, bo w umowie stało, że nie możemy nim jeździć po nieasfaltowych drogach, a my zrobiliśmy po takich dobre 100km. Na szczęście obeszło się bez żadnych problemów i $1500 depozytu zostało nam w całości zwrócone. Miło.

Łapiemy taksówkę i po pół godzinie pomykamy już naszym nowym pomarańczowym wehikułem. Znowu musiałem się wszystkiego uczyć, bo tym razem trafił nam się automat, a ja takim w życiu nie jeździłem. Przez pierwsze parę dni lewa noga przy każdym skrzyżowaniu odruchowo naciskała powietrze, bo sprzęgła ni ma. Lewa ręka za to panicznie szukała skrzyni biegów, jak tylko trzeba było przyspieszyć albo zahamować. Ugh, dziwnie się tym jeździ. Korzystając z uroku dużego miasta jedziemy na zakupy do ogromnego centrum handlowego a także do Maca na sieć. Przy okazji zjadamy tam nasz pierwszy posiłek niebędący lodami, bo nie mamy siły na gotowanie.

Na noc jedziemy na pobliskie pole kempingowe ($20, bez prądu), na którym po raz pierwszy w Australii spotykamy stałych lokatorów, ludzi mieszkających w przyczepach/namiotach na stałe. Lekko nas to szokuje, bo warunki jakie tam mają do najlepszych nie należą.

E.T