No internet...

Tak jak w tytule....czyli problemy z internetem spowodowane wielkim wypierdziejewem. Woda czy kibelek to juz wielkie szczescie na tej trasie:)
Odzywamy sie wlasnie z Coober Pedy w Australii, gdzie udalo nam sie wbic na 30 minut na siec w lokalnym centrum informacji turystycznej...a odzywamy sie po to, by poinformowac ze mamy sie swietnie, jedzimy sobie naszym malym campervanem i zwiedzamy australijski Outback. Kangurow jeszcze nie widzielismy ale wszystko przed nami:)

A Coober Pedy slynie z tego ze jest w duzej czesci zbudowane pod ziemia...domy..sklepy...koscioly... no i z tego ze krecono tu np. Mad Maxa. Cool:)

E.

Coober Pedy i The Breakaways

Wtorek 19/04

Tego dnia zbytnio nie zbliżyliśmy się do Czerwonego Środka, bo większość czasu spędziliśmy na zwiedzaniu i podziwianiu widoków. I było warto! Najpierw Coober Pedy – dość mała mieścinka, która zasłynęła w szerokim świecie jako tło do filmów: Mad Max, Pitch Black czy Red Planet. Duża część miasta zbudowana jest pod ziemią gdzie temperatura utrzymuje się na stałym poziomie 24 st.C przez okrągły rok. Pozwala to ludziom na normalnie funkcjonowanie gdy na zewnątrz temperatura dochodzi do 50 st. w sezonie letnim. My odkryliśmy że określenie „pod ziemią” jest raczej dużo przesadzone i właściwie chodzi tu o domy, kościoły, sklepy, a także kempingi które są osadzone w wydrążonej skale. Mimo to całość robi wrażenie. CP słynie także z niezliczonej ilości kopalni opalu. Już kilkanaście kilometrów przed miastem można zaobserwować masę piaszczystych kopców i jeszcze więcej znaków ostrzegawczych, by przypadkiem nie wybrać się na przechadzkę, bo rzeczywiście można skończyć w głębokim wywiercie.

W centrum informacji natomiast dowiedzieliśmy o położeniu oddanego do użytku publicznego obszaru, gdzie na własną rękę można szukać „zielono-niebieskich kamyczków”. Miejsce to zwie się „public noodling area” co mi kojarzy się jedynie z chińskimi kluchami: ) Pogrzebaliśmy trochę w piachu, ale nic niestety nie znaleźliśmy, nas natomiast znalazł Chińczyk który chciał nam wcisnąć wisiorki z opalem, które sam wykopał swoją wydrążoną w przydomowym ogródku kopalnią. Wisiorki bardzo ładne, ale szalenie drogie – skończyło się jedynie na oglądaniu.

I tak opuściliśmy Coober Pedy ruszając dalej na północ w kierunku The Breakaways. Aby tam dotrzeć jakieś 25 km za miastem musieliśmy wjechać na nieutwardzoną piaszczystą i nierówną drogę. Telepało nami niesamowicie, ale widoki jakie na nas czekały były tego warte. Z kilku punktów widokowych rozciągał się iście księżycowy krajobraz, wcześniej takie rzeczy widzieliśmy tylko na widokówkach. Z resztą, co my się tutaj będziemy produkować, wszystko jest uwiecznione na zdjęciach :)

Aby zwiedzić pozostałe atrakcje tej trasy czyli Moon Plain (Księżycowa Równina) oraz Dog Fence musieliśmy w końcu zrobić 70-kilometrową pętlę po piaszczystej, dziurawej drodze, na której w ogóle nie powinno nas być, ponieważ nasz kontrakt wynajmu auta zakazywał poruszania się takimi traktami. Gdyby nam wówczas padło autko no to mielibyśmy pozamiatane. Na noc dojeżdżamy do miasteczka o nazwie Marla gdzie spędzamy noc na polu kempingowym, tym razem tylko za $15 dolarów, ale za to bez prądu. Lampka na razie świeci, a baterie i kompa udaje nam się naładować w kuchni. Miło.

E.T

Autostrada Stuarta

Niedziela 17/04 – Poniedziałek 18/04

W niedzielę zaczynamy naszą podróż do Czerwonego Środka, jak Australijczycy nazywają centrum kontynentu w którym leży niesamowite Uluru, święta góra Aborygenów. Czeka nas jakieś 1600 km w jedną stronę, większość właśnie po autostradzie Stuarta (mvh Doctor P. :)). Autostrada to właściwie za dużo powiedziane, 2 pasy, jeden na północ, drugi na południe. Co kilka kilometrów pojawia się dodatkowy pas „do wyprzedzania”, raz z jednej strony, raz z drugiej. Ciekawie rozwiązane, przydaje się zwłaszcza przy wyprzedzaniu tzw. pociągów drogowych czyli tira ciągnącego 2 i więcej przyczep. Przeważnie trzy, czasem nawet cztery. Mogli to wymyślić chyba tylko tutaj, bo nigdzie więcej nie widzieliśmy kilku tysięcy kilometrów drogi bez żadnych zakrętów. Gdzie nie spojrzeć tam nic nie ma. Czasem krzaki, czasem trawy, czasem jakieś jezioro, ale ani osad ani ludzi ni ma. Podczas jazdy zdarzało nam się, że przez godzinę nie widzieliśmy żadnego samochodu jadącego z przeciwka. Jak już ktoś nadjechał, to przeważnie machał do nas przyjaźnie ręką, na no my odmachiwaliśmy a z czasem zaczęliśmy sami machać do innych. Fajna zabawa.

Rano robimy ostatnie zakupy i wyruszamy w trasę. Udaje nam się zrobić niewiele ponad 300 km, ale jak na pierwszy dzień to nie jest tak źle. Po drodze odwiedzamy Port Pirie (ani jednej osoby w centrum miasta przez dobre pół godziny) i Port Germain (jedno z najdłuższych na świecie drewnianych mol (mól, moli? molów?), grubo ponad kilometr długości. Szliśmy i szliśmy. Sporo ludzi łowiło na nim ryby, kilka osób łapało też kraby, wygląda to na niezłą zabawę. Na noc zostajemy na kempingu w Port Augusta ($26, z prądem), bo po ciemku nie ma co jechać, bo co krok znaki ostrzegawcze o kangurach i krowach na drodze. No i sporo martwych zwierząt w różnym stanie rozkładu tuż przy drodze. Brrrrr.

Rano zwiedzamy Port Augusta i udaje nam się dostać na chwilę na sieć w bibliotece, skąd dajemy znać komu trzeba, że żyjemy. Dziś robimy prawie 400km, po drodze zajeżdżamy do dwóch malutkich osad (Pimba i Glendambo, 30 osób, może mniej), które istnieją tylko po to aby dostarczać paliwo dla podróżujących.

Trzeba koniecznie zalewać się pod korek, bo kolejna szansa na tankowanie za kilkaset kilometrów. Po południu zaliczamy jeszcze przechadzkę nad brzegiem słonego jeziora, nasza pierwsza atrakcja w Australii. Śpimy tym razem na darmowym parkingu o nazwie Bon Bon. Toaleta, woda i stoliki. Ale za to za darmochę + najbardziej gwiaździste niebo jakie w życiu widzieliśmy. Klasa.

E.T

Witamy w kraju kangurów

Po długiej przerwie to znowu my. Dostęp do Internetu wciąż słabiutki więc kiedy tylko można korzystamy z dobroci darmowego wi-fi wujka Maca. Przeważnie wpadamy tam na smaczne lody, ale gdy pora lodom nie sprzyja zostajemy po prostu w aucie na parkingu czekając aż nas w końcu przegonią.

Tym razem trochę dłuższą notkę przygotowaliśmy więc będzie co czytać. Zacznijmy od rzeczy najprostszych czyli postanowienia co do regularnego uzupełniania bloga. W tej kwestii postanowiliśmy skupić się na tym co dzieje się u nas obecnie, dlatego będziemy was od dzisiaj zasypywać wieściami z australijskiego frontu, byście mogli być na bieżąco. Azjatyckie podboje natomiast zostaną uzupełnione w późniejszym okresie (obecnie leżą spisane w podręcznym notatniku i czekają na swój moment sławy: ) lepszy Internet i naszą wolną chwilę.

Sobota 16/04 Adelaide

Po nocy spędzonej w samolocie w końcu lądujemy w sobotę nad ranem w Adelajdzie. Szybko odbieramy bagaże, trochę wolniej idzie nam z odprawą osobistą, bo straż graniczna dokładnie przegląda nasze podręczne bagaże szczególną uwagą obdarzając nasze wietnamskie słomiane kapelusze. Po usunięciu z nich jakichś tekturowych wewnętrznych wyściółek kapeluszom wolno wejść na terytorium Australii. Jupiii, oficjalnie jesteśmy w kraju kangurów!!!! Przed nami 5 tygodni unikania węży, pająków, krokodyli, rekinów, meduz…T. mi podpowiada, że podobno tylko jakiś gatunek owiec nic nam nie zrobi:)

Na lotnisku łapiemy taxi i jedziemy po odbiór naszego kamperka. Ten okazuje się dużo mniejszy niż się spodziewaliśmy( to raczej jego plus), jest jednak pojemny i dobrze wyposażony. Po zapoznaniu się z instrukcją obsługi typu montowanie stolika, użytkowanie butli gazowej itp. ruszamy na naszą pierwszą przejażdżkę.

Nasz pierwszy cel podróży to miejska plaża, bo jest niedaleko, a T. jest lekko przerażony jazdą po lewej stronie, dodatkowo wszystko jest nie po tej stronie co powinno. Kierunki mylą się z wycieraczkami i na odwrót:) Ale dajemy radę – właściwie T. daje radę opanowując auto-kobyłę, ja natomiast wpatruję się w mapę i nawiguję – i nawet jakoś składnie mi to wychodzi. Docieramy na plażę, a tam już przy wejściu na wydmy wita nas znak „Uwaga na węże”. Yes, yes…witamy w Australii : )

Plaża bardzo ładna, piaszczysta i szeroka, tylko woda już trochę zimna, w końcu tutaj to już jesień, ale stopy i tak zamaczamy. Spędzamy tu jakieś 2 godziny, spacerując i podziwiając widoki. W końcu głód nas łapie więc wracamy do auta i udajemy się do centrum miasta w poszukiwaniu supermarketu.



Pierwszy do jakiego wchodzimy ku naszemu zaskoczeniu okazuje się chiński. Nic tu w końcu nie kupujemy, bo chińskiego jedzenia mamy na chwilę obecną dość. Niedaleko jest jednak drugi market już z typowo zachodnim jedzeniem…i cenami. 2krotnie a czasem i 3krotnie drożej niż w Polsce, ale coś jeść trzeba…tylko nie tak dobrze jak w Azji. I nie tak często, hehe. Po zakupach udajemy się na poszukiwanie miejsca na nocleg. Nieprzespana noc zaczyna dawać o sobie znać więc decydujemy się zostać na pierwszym polu kempingowym jakie udaje nam się znaleźć. Kosztowało nas to zawrotną kwotę $36, ale na szczęście taka cena okazała się być wyjątkiem w naszej podróży, a nie regułą. Potem szybka kolacja z puszki i spać.

E.T

Trzeci bliźniak...

...ukrywa się w Malezji. Może nie tyle ukrywa, bo w końcu startuje w jakiśtam wyborach. Zwie się Rakyat Didahulukan, a podpytani przechodnie mówią, że jego hasło to "Malezja dla Polaków". Hmmm.

T.

Klątwa?

First officer's log, Stardate 30032011

Znowu post wyrwany z kontekstu datowo, ale tak nam się zebrało przemyśleń.

No więc tak: na pewno wszyscy widzieli, albo słyszeli o powodziach w Australii. Najbardziej ucierpiał ponoć stan Queensland, którego stolicą jest Brisbane. Nasz lot z Australii 21 maja jest właśnie z Brisbane, poza tym mieliśmy spędzić sporo czasu w okolicy.

Potem było trzęsienie ziemi w Nowej Zelandii, a konkretnie w Christchurch. Właśnie tam lądujemy 22 maja. Hmmm.

Jakieś 10 dni po tym, jak płynęliśmy łodzią przez zatokę Halong dowiedzieliśmy się, że 4 dni po naszym rejsie zdarzył się tragiczny wypadek. Łódź, na której spali ludzie zatonęła nad ranem. Zginęło 11 turystów i 1 członek załogi. Podobno błąd ludzki był przyczyną, czegoś nie dokręcili, coś rozsadziło, łódka szybko zaczęła nabierać wody. Ludzie nie mogli wydostać się z kajut. Szok. Jak o tym usłyszeliśmy (w polskich mediach nic o tym nie było) to nie wiedzieliśmy na początku, kiedy to się wydarzyło i myśleliśmy nawet, czy nie w tę noc co płynęliśmy my i czy nie potopiły się osoby które znaliśmy. Ogólnie straszna sprawa.

Potem to trzęsienie ziemi w Japonii i parę dni potem w Burmie. Niby kawał od nas (chociaż wstrząsy podobno odczuwalne były tam gdzie akurat byliśmy, ale my nic nie czuliśmy)  i wcale się tam nie wybieramy, ale parę osób się o nas martwiło (miło :))

No i teraz powodzie w Tajlandii, a konkretnie na południu, czyli tam gdzie jesteśmy. Leje dzień w dzień już ponad tydzień, kupa ludzi straciła domy, masa dróg nieprzejezdnych. Pora sucha, hehe. Tym razem nie ryzykujemy i lecimy z Phuket do Kuala Lumpur, żeby przypadkiem znowu nie utknąć w autobusie na 26 godzin.

Znaczy dużo złego dzieje się tam gdzie zamierzamy być, albo tam gdzie dopiero byliśmy. 

T.

PS. A tymczasem dalej leje…

Laos?! Co? Przegiąłeś!

First officer's log, Stardate 18032011

Dziś mocno niechronologicznie, bo zamiast wpisu z 13 lutego z Halong Bay zamieszczamy świeżutki (pisany w autobusie) post z Laosu. Potem się to jakoś wszystko ładnie datowo poukłada.

A tymczasem mam takiego nerwa, ze nie wytrzymam. Aaaaaaarrrgggghhh!! Laaaaooooosss, ty dupooooo! Jesteśmy właśnie w drodze do Bangkoku. Znaczy powinniśmy być, bo autobus, na który mieliśmy się przesiąść w Vientiane odjechał 3 godziny temu.

Ale po kolei. Będąc w Luang Prabang zdecydowaliśmy się olać północ Laosu i udać się od razu do Tajlandii. Od 4 dni padało nieprzerwanie (a do pory deszczowej jeszcze grube miesiące), do tego wcale nam się tu jakoś wielce nie podoba. Drogo, nic wielkiego do oglądania, a do tego na każdym kroku spotykają nas same jakieś pierdoły. A to odwołali nam w ostatniej chwili zaklepana wcześniej wycieczkę na plantacje kawy, a to specjalnie wstaliśmy na 6 na autobus, a on ruszył dopiero po 9, a to pierwszy raz w Azji zeżarłem coś nieświeżego (a jedliśmy naprawdę w wielu rożnych dzikich miejscach i wsio było ok.) i 4 dni chodziłem półprzytomny, a to leje jak z cebra cały tydzień, w końcu pokąsały nas pszczoły nad wodospadem. Znaczy generalnie mówiąc średnio tu, a na pewno dużo gorzej niż w Wietnamie, Kambodży czy choćby Chinach. Zatem decyzja :spadamy do Tajlandii. Bilety kupione najpierw wieczorkiem 11h do Vientiane, tak, żaby być na rano, potem 10 godzin przerwy na ostatnie zwiedzanie Laosu i wieczorkiem kolejne 11h w autobusie i w sobotę rano już w Bangkoku. Taaaaa.

Ruszyliśmy 19.30, koło 21 ugrzęzliśmy w jakiejś dziurze i tak staliśmy do 7 rano. Łiiiii. Potem jeszcze 2 dwugodzinne przerwy, raz nadkole ,a raz akumulator i jest godzina 20, a my jeszcze nie w Vientiane. Autobus do Bangkoku ruszył o 17.30. Szlag by to oraz grrrrrrr. A zatem kolejna noc spędzona tutaj. Brakuje tylko jeszcze, żeby nam kasy nie chcieli oddać za bilety. Poleje się krew wtedy, bo jestem już spory kawałek za granicą obłędu. I ciągle przyspieszam.

Podsumowując, Laos, jesteś do bani i możesz się wypchać. Ot co!

T.