Hoi-An

First officer's log, Stardate 18022011

Z samego rana opuszczamy Hue i udajemy się dalej na południe do małej miejscowości o nazwie Hoi-An. Tutaj pierwszy raz trafia nam się pokój bez okien (znaczy okno było, ale na korytarz), niestety nie możemy go zamienić bo zaklepaliśmy wcześniej. Trudno, ale to tylko 1 noc. Hoi-An okazuje się być najładniejszym miasteczkiem w Azji, wszędzie wąskie uliczki, małe knajpki i niewielki ruch. A przede wszystkim niesamowity klimat.


Ciężko to opisać, ale czuliśmy się tu wspaniale. Znaleźliśmy też kilka księgarni z używanymi książkami w wielu językach + ogromne ilości kopiowanych książek. Piractwo w Wietnamie kwitnie (też kupiliśmy kilka, wszak kiedy wleziesz między wrony cośtam krakać musisz…a co). W pewnym miejscu daliśmy się skusić na wejście do małej kawiarni, która reklamowała piwo za 3000 dongów (jakieś 45 groszy). Wypiliśmy po 2 szklanki najtańszego piwa w życiu. Nawet niezłe :) Wieczorem poszwendaliśmy się po mieście, niby próbowaliśmy znaleźć plażę, ale wleźliśmy w bardzo słabo oświetlone boczne uliczki i po godzinie daliśmy sobie spokój.

Następnego dnia rano wypożyczyliśmy skuter i pojechaliśmy zwiedzać Marble Mountain, jakieś 30km na północ od Hoi-An. Marmurowa Góra (w sumie 5 gór, ale tylko na jednej są świątynie i jaskinie), okazała się lekkim rozczarowaniem, niby nie było źle, ale z tego co czytaliśmy spodziewaliśmy się nie wiadomo czego. A zobaczyliśmy kilka świątyń, kilka jaskiń i niezłe widoki. Poza tym było strasznie gorąco i palące słońce dawało się ostro we znaki. Za to u stóp góry znaleźliśmy małą jaskinię, w której wnętrzu znajdowała się ogromna ilość rysunków i płaskorzeźb przedstawiających…piekło. Tak nam się przynajmniej wydaje, bo zobaczyliśmy mnóstwo obrazków tortur i cierpienia. Do tego diabły i demony, więc chyba raczej piekło. Zrobiło to na nas dużo większe wrażenie niż sama marmurowa Góra.


Później udaje nam się znaleźć plażę (spory kawał od miejsca gdzie jej szukaliśmy poprzedniego dnia) i wykąpać w morzu.

Wieczorem wsiadamy w sypialny autobus który zabierze nas kolejne kilkaset kilometrów dalej na południe do miejscowości Nha-Trang.

T.

Hue

First officer's log, Stardate 16022011

Autobus jedzie szybko, miejsca na nogi dużo, więc udaje się trochę pospać. Z samego rana dojeżdżamy do Hue. Po paru chwilach w hotelu idziemy zwiedzać miasto i jego słynną cytadelę. Fajne to to, bardzo ciekawa architektura, sporo budynków robi naprawdę niesamowite wrażenie (wszystko naturalnie do zobaczenia w katalogu Hue, hehe).

Całość jest pozostałością po jakimś średniowiecznym pałacu, w którym mieszkał ktoś ważny, ale nie pamiętamy już kto. W każdym ważnym miejscu albo ktoś mieszkał, albo bywał, albo się chował…strasznie tego dużo i po jakimś czasie wszystko nam się miesza. W każdym razie bardzo to ogromne całe i naprawdę robi wrażenie.

Wieczorem podgrzewając wodę na herbatę naszą pożyczoną mini grzałką (pozdrowienia dla Właścicieli) udaje nam się popsuć pierwszą rzecz w jakimkolwiek hotelu: pod wpływem gorąca pęka szklany stolik. Ups. Udaje się to w miarę zatuszować i nikt nas nie ściga :)

W kolejny dzień wykupujemy wycieczkę wokół Hue, żeby zobaczyć okoliczne świątynie i grobowce jakichś ważnych ludzi, martwych od ładnych paru lat. Cała wycieczka całkiem niezła, sporo płynęliśmy łodzią, dużo mniej niewygodnym autobusem. Ale idąc do czwartego, prawie identycznego grobowca jakiegoś sztywnego typa zaczyna ogarniać nas lekkie znużenie. Wieczorem kupujemy bilet otwarty do samego Sajgonu, możemy wykorzystać go w miesiąc i wsiadać i wysiadać gdzie tylko chcemy. Do tego całkiem rozsądna cena. Miło.

T.

Halong Bay – Cat Ba Island

First officer's log, Stardate 12022011

W kolejny dzień udajemy się do sławnej zatoki Halong, a stamtąd łodzią na wyspę Cat-Ba. Zatoka Halong uchodzi za jedno z najpiękniejszych miejsc w całej Azji. Z wody wyrastają tam setki porośniętych roślinnością wysepek, które razem tworzą niezapomniany widok. Przynajmniej latem, bo o tej porze roku było dość mgliście i widoczność była mocno ograniczona. Ale i tak widoki niesamowite. Między wysepkami odwiedzamy kilka wiosek na wodzie, gdzie normalnie żyją ludzie. Warunki bardzo prymitywne, ale im to widać nie przeszkadza, bo wydają się szczęśliwi. Cała wyprawa, wraz ze zwiedzaniem kilku jaskiń i wiosek zajmuje cały dzień i na wyspę Cat-Ba docieramy już po zmroku. Spora część osób, która z nami płynęła zostaje na noc na łodzi, bo mieli wykupioną wycieczkę all-inclusive 3 dni 2 noce, z czego 1 noc właśnie na łodzi. My mieliśmy tylko transport + zwiedzanie, bo cała wycieczka wydawała nam się za droga. Jedziemy busem jakieś 50km do miasta i idziemy do hotelu, gdzie oglądamy po wietnamsku derby Manchesteru, w których Rooney wali bramkę nożycami z powietrza. Prawie się posikałem jak to zobaczyłem. Kto widział ten wie, kto nie widział ten dupa (i niech zobaczy szybko :))

Rano wynajmujemy skuter (pierwszy raz na naszej wyprawie) i jedziemy jakieś 30km żeby zwiedzić ogromny park narodowy, który pokrywa połowę wyspy.

Naturalnie udaje nam się zabłądzić (tym razem nie nasza wina, droga się zapadła pół roku temu, a znaki dalej pokazywały żeby tam jechać) i kilka kilometrów jedziemy po bezdrożach. Wytrzęsło nas nieźle, ale w końcu dojechaliśmy. Łazimy po parku jakieś 4 godziny, świetne miejsce na wędrówki, widoki przednie.

Potem jedziemy jeszcze zwiedzić jaskinię szpitalną, która służyła za schron dla rannych żołnierzy w czasie wojny wietnamskiej. Dość to przerażające tak mieszkać pod ziemią, ale przynajmniej amerykańskie bomby nic im nie mogły zrobić.

Kupujemy też bilet na motorówkę, która następnego dnia przedostaniemy się z powrotem na ląd. Już bez oglądania wystających z wody gór, ale za to 2 godziny, a nie 10.

Motorówka rzeczywiście płynie prędko i koło południa jesteśmy już w Ninh –binh, jakieś 40km na południe od Hanoi. Plan jest taki, żeby stopniowo przesuwać się wzdłuż wybrzeża na południe, aż do Sajgonu. Kupujemy bilet na nocny autobus do Hue, a dzień spędzamy szwendając się po mieście.

T.

Hanoi

First officer's log, Stardate 09022011

Z samego rana wsiadamy w autobus w Nanning i udajemy się na granicę wietnamską. Żadnych problemów, niczego prawie nie sprawdzali tylko wbili pieczątki. Po paru minutach jesteśmy w Wietnamie. W końcu :) Wsiadamy w podstawiony autobus i jedziemy do Hanoi. Hotel, w którym zaklepaliśmy nocleg miał po nas wysłać samochód na dworzec (i rzeczywiście wysłał), ale my na ten dworzec nie dotarliśmy. Autobus wysadził wszystkich jakieś 10km od centrum, a tam już czekała mafia taksówkowa. Po telefonie do hotelu (40 zł za 4 minuty połączenia, szlag) powiedzieli nam, żeby jechać taxą a oni za to zapłacą. Wyjścia zatem nie było, wsiedliśmy do taksówki. Nigdy jeszcze nie widziałem, żeby licznik przeskakiwał tak szybko i tak dziwnie. Potrafił przez 500 metrów skoczyć o 10000 dongów (1,5 PLN), żeby przez następne 300 skoczyć o 40000. Koleś musiał mieć gdzieś guzik, którym przyśpieszał/zwalniał naliczanie. Z resztą w hotelu go wyśmiali i powiedzieli, że tyle nie zapłacą. Wybuchła niezła awantura, ale nas nie dotyczyła, bo kazali nam się nie przejmować i iść do pokoju. No to git. Zanim się odświeżyliśmy był już wieczór, więc poszliśmy tylko na krótki spacer po okolicy i jakąś kolację w knajpie. Samo Hanoi robi wrażenie. Miasto jest ogromne (6 mln ludzi) a ruch na ulicach potężny. Na każdym kroku ktoś coś sprzedaje, gotuje, pierze, co chwilę zaczepiają nas tubylcy oferując taksówkę, motor albo rikszę…do tego na drogach 3 miliony skuterów. Jakieś 100 razy więcej niż samochodów, tak na oko. Wszędzie skutery, a na każdym skuterze 2-4 osób (poważnie, 2 dorosłe + 2 dzieci to norma). Zasad ruchu drogowego nie przestrzega nikt, każdy na każdego trąbi, pierwszeństwo ma większy (nawet jadąc z podporządkowanej w lewo samochód jedzie pierwszy, a wszystkie skutery na głównej drodze stają). Przejście przez ulicę na początku wydaje się niemożliwe, ale po jakimś czasie udaje nam się odkryć zasady: powoli, krok po kroczku…jak człowieka widzą, to go będą omijać z jednej i z drugiej strony, jeśli nie będzie wykonywał gwałtownych ruchów. I tak powolutku na drugą stronę. Zielone światło dla pieszych nic nie znaczy i tak wszyscy jadą. Klasa :)

Następnego dnia rano idziemy zwiedzać stolicę. Udaje nam się zaliczyć wszystkie godne uwagi miejsca takie jak mauzoleum Ho-Chi-Mina (pół-bóg w ich oczach, twórca komunistycznego Wietnamu i ojciec zwycięstwa w wojnie z USA i południowym Wietnamem, głowa na wszystkich banknotach, jak w Chinach), Pałac prezydencki, kilka świetnych świątyń i masę mniejszych rzeczy (wszystko do zobaczenia na zdjęciach w katalogu Hanoi).


Wieczorem udaje nam się kupić bilety na lalkowy teatr na wodzie, coś co mają tylko w Wietnamie. Fajne to, masa pacynek wyczynia cuda na wodzie, do tego bardzo nastrojowa muzyka na żywo na nieznanych nam instrumentach.

Na następny dzień zaklepaliśmy wycieczkę do 2 malutkich wiosek w pobliżu Hanoi. Krajobrazy świetne, 2 godzinna wycieczka malutką łodzią też, ale poza tym nic specjalnego. Do tego jakieś 6 godzin łącznie w busie. Ale nic to, zaliczona kolejna pozycja przez wszystkich polecana.

T.

Kolejny Nowy Rok w tym roku

Dziś już mamy czwartek i tak właściwie powinniśmy być w Wietnamie, ale uroczystości związane z chińskim nowym rokiem skutecznie pokrzyżowały nam plany. W poniedziałek zastaliśmy ambasadę wietnamską zamkniętą na cztery spusty.


Na drzwiach wisiała kartka z której gdzieś spomiędzy chińskich rysuneczków udało odszukać się datę 8. lutego co potwierdzało zasłyszaną dzień wcześniej wersję o tym, że urzędy konsularne wrócą dopiero wtedy do pracy a tymczasem udały się na noworoczną przerwę. Zatem my musieliśmy wynaleźć sobie jakąś alternatywę na ten dodatkowy tydzień w Chinach. I takim sposobem już od wczoraj świętujemy Chiński Nowy Rok. Zamiast do wietnamskiego Hanoi udaliśmy się do Haikou (też na "h" he he) na chińskiej wyspie Hainan (kolejne "h"), a stamtąd do oddalonej o 3 godziny drogi autobusem nadmorskiej miejscowości o nazwie Sanya. A teraz po kolei - Sanya to zdecydowanie bogatsze Chiny niż te, które widzieliśmy dotychczas. Klimatycznie też jest tu całkiem nieźle...w końcu schowałam szalik i rękawiczki, które jeszcze 3 dni temu towarzyszyły mi przy każdym wyjściu na zewnątrz. A dziś mogłam po raz pierwszy założyć strój kąpielowy i poopalać się trochę, słońce pięknie świeciło a temperatura dochodziła do 28 st. Zrobiliśmy sobie taki plażowy dzień, a T. nawet popływał w morzu południowochińskim:) Po kolacji - tu dopowiem, że w końcu trafiła nam się obsługa mówiąca po angielsku zatem wiemy dokładnie co zjedliśmy w odróżnieniu do pozostałych razów w Chinach:) - zatem po kolacji ponownie wybraliśmy się na plażę gdzie czekała nas miła niespodzianka, gdyż udało się nam obejrzeć noworoczny pokaz sztucznych ogni. Całość trwała około godziny z kilkoma przerwami, najprawdopodobniej na przygotowanie kolejnej partii fajerwerków. A o tym gdzie obecnie pomieszkujemy napisze zapewne T. jak tylko skończy grać w kości z Filipińczykiem, Chińczykiem i Szwedem, a ja tymczasem zadzwonię do domku bo rodzice zdążyli już zapewne wrócić z pracy. A potem spać bo u nas już po 1ej w nocy.

E.

Ps. Dzięki pomocy Szweda udało się nam w końcu obejść chińskiego firewall'a. Pisząc "nam" mam na myśli T. he he, bo ja właściwie nie wiem co on zrobił, coś skopiował, coś zainstalował...najważniejsze że działa.

Ps2. Będą i zdjęcia na blogu. Tymczasem chętnych zapraszam do naszych albumów picasa. Na razie Londyn, HK i Macau.

Sanya

First officer's log, Stardate 03022011

W czwartek, znaczy ich Nowy Rok, docieramy na chińskie Hawaje. Nasz hostel jest 3 minuty od plaży, która nie jest raczej jak ta na Hawajach, ale nam zupełnie wystarczy. Pierwszy raz podczas tej podróży zażywamy kąpieli w morzu (południowochińskie, gdyby ktoś był ciekaw).



Przy plaży palmy, temperatura koło 26 stopni, woda ciepła (i słona jak jasna cholera, chyba nie da się tutaj utopić). W hostelu dostajemy namiot na dachu bo przez nowy rok wszystkie pokoje zajęte, albo przeokrutnie drogie. Ale śpi się elegancko, kocami mamy wszystko wyścielone, mięciutko jak na kaczuszkach. Śpiwory niepotrzebnie kupowane, bo w nocy gorąco.

Na dachu kilka stołów, krzesła, lodówka z tanim alkoholem i napojami. Zostajemy tam 4 dni, czyli do poniedziałku. Całymi dniami smażymy się na plaży, kąpiemy w morzu i popijamy sok ze świeżo zerwanych kokosów. Wieczorami siedzimy na dachu z innymi podróżnikami i popijamy zimne piwko. Klasa :)

Nasz namiot był na dachu pierwszy, ale w ciągu najbliższych dni pojawiło się kolejnych 7. Towarzystwo bardzo międzynarodowe. Szwed, Filipińczyk, Indonezyjczyk, Amerykanin, dwaj Niemcy i kilkoro Chińczyków. W ostatni dzień przyjechały jeszcze dwie Kanadyjki. Miło było spędzić kilka dni nie robiąc nic. Na plaży chyba wzbudzamy wśród lokalnej populacji sensację, bo już z 5 różnych osób robiło sobie z nami zdjęcia.


Jedna babka nawet się specjalnie na tę okazję przebrała i uczesała. Albo rzadko widują białych, albo biorą mnie za gwiazdę kina. Wszak od zawsze mówiono mi, ze wyglądam jak Gerard Depardieu.

W poniedziałek 18 godzin w autobusie (na szczęście tym z miejscami do spania) i jesteśmy z powrotem w Nanning. Tym razem ambasada otwarta, w jeden dzień dostajemy w końcu wietnamskie wizy. Hurra :)

T.

Haikou

First officer's log, Stardate 02022011

Ponoć to najbardziej wyluzowane i rozleniwione miasto w całych Chinach. Ludzie śpią na trawnikach, wszystko dzieje się wolniej, nikt się do niczego nie spieszy, nikt na nikogo nie trąbi. Dla turystów nic specjalnego, przystanek na drodze na południe wyspy, gdzie są plaże i jest ciepło. Autobus jechał ze 12 godzin, do tego w środku nocy obudzili nas z krzykiem i kazali wysiadać. Nie bardzo wiedzieliśmy co się dzieje i czy mamy brać bagaże, czy to tylko przerwa. Nikt naturalnie ani słowa po angielsku (ani po polsku, skoro już o tym mowa) Wojna, czy jak? Okazało się, że czeka nas dwugodzinna przeprawa promowa o której nic nie wiedzieliśmy (na mapie jest most, ale ponoć tylko kolejowy). Jak tylko wleźliśmy na prom wszyscy Chińczycy rzucili się do małego sklepiku kupować zupki błyskawiczne. Obok sklepu stały maszyny do podgrzewania wody, więc jeszcze zanim ruszyliśmy cały prom wpierdzielał zupki. O 4 w nocy.

W Haikou przyszło nam spędzić Nowy Rok. Nasz gospodarz zaprasza nas do siebie na ucztę. Miło. Do żarcia pierogi, mięcho i makarony. + kilka niezidentyfikowanych rzeczy z których zjedliśmy tylko kilka. Do picia (tylko dla facetów, hehe) 53% alkohol. Bez zapitki. Fuj. Koło 12 ogromne ilości okrutnie głośnych fajerwerków. Cały dzień było bardzo głośno (a potem kolejny tydzień), ale kulminacja o północy. Ładne to wszystko, tylko naprawdę głośne jak cholera.

T.